The House of Usher - Roaring Silence (At the End of the World) (2018)

In de jaren 90 maakten ze gothic rock maar dat heette toen altijd zo als een band teruggreep naar de (dark)wave van de jaren 80. Met dit album hebben ze zichzelf ruimschoots overtroffen en dat is op zijn minst heel knap voor een band die hun sporen al heeft verdiend in hun 29 jarig bestaan. Dit is geen gothic rock meer! Het gitaarwerk is hier van een ongekende schoonheid naast de dromerige synths en de mooie bonkende bas die je onherroepelijk meeneemt in een oceaan van catchy melodieuze gitaarwave. Het 'dromerige' geluid op deze plaat heeft wel overeenkomsten met The Chameleons vind ik. Dit is pure waverock met af en toe een uitstapje naar postpunk. Een prachtig lekker lang album (ruim 78 minuten) waar van de 14 tracks mij geen enkele tegenvalt. De zang zal niet iedereen bekoren want die blijft monotoon en kent nergens uitschieters maar dat is al 29 jaar het kenmerkende van hun geluid. Het schitterende uitwaaierende gitaarwerk en de warme synths maken hier veel goed. Een band die ik altijd al goed gevonden heb en deze nieuwe plaat bewijst maar weer eens waarom. Te midden van de revival van nieuwe bandjes in het genre houdt deze oude band fier stand. Geweldig!