Magna Carta - Love on the Wire (2018)

Magna Carta is een band waarvoor ik altijd sympathie blijf houden. Regelmatig gezien de afgelopen jaren in een klein theatertje. Vaak vond ik Chris Simpson dan te veel praten en te weinig musiceren, maar dat neem je op de koop toe. Ik was verrast door de uitgave van deze dubbel cd op het voor mij onbekende Repertoire Records. Dit Duitse label geeft hoofdzakelijk platen uit van pop/prog/psychedelic genre uit uit de jaren 60-70. Vaak in beperkte oplage.
Deze dubbel cd bevat allemaal live versies of wat obscure studio opnamen vanaf 1971 tot 2002 en eindigt met een nummer van Fiels of Eden uit 2014. Er zitten BBC sessies bij , maar ook nummers opgenomen uit Paradiso. Een mooie dwarsdoorsnede van ongeveer 30 jaar Magna Carta (het laatste nummer buiten beschouwing gelaten). Nu liggen de hoogtijdagen van Magna Carta zo begin jaren 70, zeker het trio Chris Simpson, Glen Stuart en Davey Johnstone was wel een zeer sterke bezetting. De platen Seasons en Lord of the ages komen uit die tijd. Gelukkig zijn er wel wat opnamen uit die tijd, die zeer goed klinken. Zo wie zo mag de geluidskwaliteit geroemd worden. Een aantal songs uit deze bloeiperiode horen we nu als live versies uit latere periodes. Maar op zich is dat niet bezwaarlijk. Na die bloeiperiode komt een periode (eind jaren 70 begin 80) dat Magna Carta steeds meer middle of the road muziek maakte. Die periode heeft me altijd minder gedaan. De derde periode (een soort come back) is eind jaren 80/begin jaren 90 tot 2010, waarbij naast de stabiele factor Chris Simpson zijn vrouw Linda een rol speelt. Ze maken wel een redelijk album, het klinkt zeker niet verkeerd, maar evenaart nooit het oude werk. Nadat de realatie op de klippen loopt komt Martin Simpson ongelooflijk sterk terug met het in 2014 verschenen Fields of Eden. Terwijl de groep afscheidstournee na afscheidstournee organiseert zie ik dat ze opnieuw optreden met de beste formatie sinds ooit volgens de critici.
Er zijn (live) nummers uit de hoogtijdagen, een aantal uit de jaren 80 en een redelijke hoeveelheid uit periode drie met Linda erbij. Wat opvalt dat de muziek heel divers is, prachtige folk, maar ook wat meer pop gericht. Er staan drie covers op , de rest is eigen werk (hoofdzakelijk van Chris Simpson). 36 pareltjes , dat moet gezegd worden van deze Engelse band. Prachtige eerlijke muziek, altijd trouw gebleven aan zichzelf.
Een aanrader, deze prima verzamelaar met live tapes , rarities en ander prima spul.

Tijdens lange wandelingen luister ik graag naar albums, want dan heb ik ruim de tijd om écht te luisteren. Dit keer had ik zin in Magna Carta, een - helaas - vergeten band. Meestal grijp ik dan terug op de drie albums van de vroege jaren zeventig: Seasons, Songs from Wasties Orchard en natuurlijk hun beste werkstuk Lord of the Ages.

Maar nu wilde ik eens iets anders en zag op Spotify dit mij tot dan toe onbekende album. In het algemeen ben ik niet zo'n fan van live-albums. Ook de live-albums van Magna Carta uit de jaren zeventig zijn op zijn best aardig. Bovengenoemde beschrijving van Teacher trok mij over de streep.
En daar ben ik erg blij om.

Het is een heerlijke verzameling, met een verbluffend goede geluidskwaliteit. De zang van Linda is niet echt geweldig, maar zorgt er wel voor dat het allemaal niet te monotoon wordt. Verder wil ik nog een pluim uitdelen voor Dylan's Tomorrow Is a Long Time. Een van de fraaiste vertolkingen die ik ken.

Erg fraaie hoes, maar ook een beetje kitsch. Magna Carta luister ik erg graag. Maar dit voelt wel als een erg lange zit.