Helium Horse Fly - Hollowed (2019)
mijn stem
7 stemmen
België
Rock / Avant-Garde
Uitgebracht in eigen beheer
-
Happiness (6:02)
-
In a Deathless Spell (14:20)
-
Algeny (8:32)
-
Progeny (4:25)
-
Monochrome (11:40)
-
Shelter (2:27)
0
geplaatst: 23 januari 2019, 16:15 uur
Het is een aparte sound die de Belgen van Helium Horse Fly afleveren. Happiness opent met een repetitieve baslijn en drumpartij, wanneer de nerveuze vocalen hun intrede doen moet ik zelfs even denken aan de ongemakkelijke sfeer van Third van Portishead. Dit slaat om in een heerlijke dissonante noiserockexplosie. Het is mijn favoriete track op de plaat en brengt het soort dynamiek dat de band naar een nog hoger niveau zou brengen. De rest van de plaat verkent namelijk grotendeels hetzelfde terrein als de vorige plaat. Mysterieuze jazzy tokkels, intrigerende vocalen en een fluisterende ritmesectie met af en toe een wat harder noiserockstuk. Denk aan Slint, Kayo Dot, Virus en Maudlin of the Well. Dat doen ze erg goed en met een eigen twist, maar in de laatste fase begin ik toch langzaamaan mijn aandacht te verliezen. Toch is dit weer een uitstekende plaat geworden en deze band verdient veel meer erkenning.
0
geplaatst: 30 januari 2019, 20:25 uur
Bij Maudlin of the well kom ik toch wat hardere stukken tegen of tenminste iets vaker. De dienstdoende Luikse vocaliste heeft wel een prettig stemgeluid en vooral de eerste twee tracks bevallen me totnutoe prima. Het gedreutel in Progeny dan weer in het geheel niet maar dat ligt meer aan mij.
2
geplaatst: 21 september 2021, 20:12 uur
Ik luister weer eens naar deze plaat en dat heb ik nauwelijks meer gedaan sinds ik hem voor Progwereld recenseerde. Ik sta eigenlijk nog steeds wel achter wat ik toen schreef:
Soms intrigeert een album al vanaf het moment dat je de enveloppe openmaakt. De hoofdredacteur meende kennelijk dat “Hollowed” van Helium Horse Fly wel in mijn straatje zou passen en verblijdde mij met de verkregen promo. Toen ik de hoes zag, wist ik al dat het goed zou komen, van band noch plaat had ik verder ooit gehoord.
Bij beluistering blijkt het om een soort avantgardistische progressieve noiserock te gaan, voor zover zo’n term iets zegt. Schreef ik recent al dat er zoveel moois uit Wallonië lijkt te komen, ook dit album is daar weer een treffend voorbeeld van. Het gezelschap is namelijk afkomstig uit Luik, draait inmiddels alweer een jaar of tien mee, maar levert met “Hollowed” pas het tweede volwaardige album af, zes jaar na de vorige uitgave.
Happiness trapt de plaat af en doet dat op tamelijk onnavolgbare wijze. Hoewel grotendeels instrumentaal is het zangeres Billy Marie die hier de show steelt met een tekst die op zijn best associatief genoemd kan worden, maar waarvan de regel “What are these fuckers doing here?” blijft hangen. De repetitieve baslijn en de gitaardrone duwen het nummer vooruit en versterken het desolate gevoel dat Marie oproept. Pas in de tweede helft van het nummer komt er wat meer variatie in de muziek en horen we zelfs even een altsaxofoon, maar jammer genoeg verdwijnt hiermee de gejaagde sfeer van het begin. De fade-out aan het eind van een postrockachtige climax is zelfs een flinke afknapper, al gaat het wel snel over in het volgende nummer, In A Deathless Spell.
Vanaf dit tweede nummer komt de muziek meer in een flow, en beweegt Helium Horse Fly zich in de richting van de avantgardistische postmetal van bands als Kayo Dot en Maudlin Of The Well. Spanning wordt op- en afgebouwd, vaak zelfs in een kort tijdsbestek, zodat de muziek bij tijd en wijle nogal nerveus klinkt. Over alles heen hangt echter ook hier de donkere sluier van hopeloosheid en vervreemding, versterkt door de fragmentarische teksten en gejaagde zang. In A Deathless Spell is met zijn ruim veertien minuten het langste en tevens het meest geslaagde voorbeeld van deze postmetal. Zeker het slotstuk, waar een flinke dosis galm over de zang van Billy Marie bezwerend werkt, bevat prachtige muziek.
De muziek van Helium Horse Fly laat zich het beste beluisteren op een donkere, druilerige dag en dan nog het liefst via de hoofdtelefoon. Al het andere buitensluiten en genieten van “Hollowed”, want met de voortreffelijke sfeer, de uitstekende zang en de spannende muziek valt er drie kwartier een hoop te beleven. Zo goed als de eerste helft van de opener wordt het helaas niet meer, maar al met al is dit een puike plaat geworden!
Soms intrigeert een album al vanaf het moment dat je de enveloppe openmaakt. De hoofdredacteur meende kennelijk dat “Hollowed” van Helium Horse Fly wel in mijn straatje zou passen en verblijdde mij met de verkregen promo. Toen ik de hoes zag, wist ik al dat het goed zou komen, van band noch plaat had ik verder ooit gehoord.
Bij beluistering blijkt het om een soort avantgardistische progressieve noiserock te gaan, voor zover zo’n term iets zegt. Schreef ik recent al dat er zoveel moois uit Wallonië lijkt te komen, ook dit album is daar weer een treffend voorbeeld van. Het gezelschap is namelijk afkomstig uit Luik, draait inmiddels alweer een jaar of tien mee, maar levert met “Hollowed” pas het tweede volwaardige album af, zes jaar na de vorige uitgave.
Happiness trapt de plaat af en doet dat op tamelijk onnavolgbare wijze. Hoewel grotendeels instrumentaal is het zangeres Billy Marie die hier de show steelt met een tekst die op zijn best associatief genoemd kan worden, maar waarvan de regel “What are these fuckers doing here?” blijft hangen. De repetitieve baslijn en de gitaardrone duwen het nummer vooruit en versterken het desolate gevoel dat Marie oproept. Pas in de tweede helft van het nummer komt er wat meer variatie in de muziek en horen we zelfs even een altsaxofoon, maar jammer genoeg verdwijnt hiermee de gejaagde sfeer van het begin. De fade-out aan het eind van een postrockachtige climax is zelfs een flinke afknapper, al gaat het wel snel over in het volgende nummer, In A Deathless Spell.
Vanaf dit tweede nummer komt de muziek meer in een flow, en beweegt Helium Horse Fly zich in de richting van de avantgardistische postmetal van bands als Kayo Dot en Maudlin Of The Well. Spanning wordt op- en afgebouwd, vaak zelfs in een kort tijdsbestek, zodat de muziek bij tijd en wijle nogal nerveus klinkt. Over alles heen hangt echter ook hier de donkere sluier van hopeloosheid en vervreemding, versterkt door de fragmentarische teksten en gejaagde zang. In A Deathless Spell is met zijn ruim veertien minuten het langste en tevens het meest geslaagde voorbeeld van deze postmetal. Zeker het slotstuk, waar een flinke dosis galm over de zang van Billy Marie bezwerend werkt, bevat prachtige muziek.
De muziek van Helium Horse Fly laat zich het beste beluisteren op een donkere, druilerige dag en dan nog het liefst via de hoofdtelefoon. Al het andere buitensluiten en genieten van “Hollowed”, want met de voortreffelijke sfeer, de uitstekende zang en de spannende muziek valt er drie kwartier een hoop te beleven. Zo goed als de eerste helft van de opener wordt het helaas niet meer, maar al met al is dit een puike plaat geworden!
* denotes required fields.
* denotes required fields.