Endon - Boy Meets Girl (2019)

Beluister: Love Amnesia

Endon laat op Boy Meets Girl een heel ander geluid horen vergeleken met Through the Mirror, maar de intensiteit is er zeker niet minder op geworden. Taichi Nagura klinkt ronduit maniakaal en krijst en hijgt zonder woorden weer heerlijk ongemakkelijk in je oren. De band klinkt opvallend groovend en melodieus voor zijn doen, wat het contrast tussen de muziek en de vocalen alleen nog maar groter maakt. De noise-elementen worden zeer goed in de muziek verwerkt en geven de sound van Endon echt een scherpe rand mee.

Het bloedstollende twaalf minuten durende middenstuk (Doubts as a Source) is een tergende rit met duistere ambient-passages en monsterlijke sludge/doomriffs, maar voor de rest hoor je enerverende jaren '80 punk/hardcore en extra noisy Boris-achtige stoner/sludge. Love Amnesia heeft een heerlijke dansbare (ja, dansbaar!) groove met een moddervette riff en subtiele electronica. Endon verrast aan het eind al helemaal met het mysterieuze en bluesy Red Shoes en Final Acting Out, dat klinkt alsof je een oude Motörhead-plaat door de mangel haalt. Not for You klinkt als een jaren '80 hardcoreband tijdens een zenuwinzinking, energiek en zwaar ''fucked up''. Ik zet hem nu op 4* in, maar deze kan op de lange termijn zeker wel eens naar 4,5* gaan. Een kort, maar zeer krachtige plaat die echt als een geheel vloeit en je constant in zijn greep houdt.

Het excuus dat je de Japanse taal niet beheerst, en dat daardoor Boy Meets Girl lastig te luisteren is, kan niet als argument gebruikt worden. Dit overschrijd alle barrières op dat vlak. Hiermee worden niet de schoolboeken van onschuldige kinderen vol geschreven. Endon functioneert op een totaal ander niveau. Taichi Nagura is geen lief klein Pokémon schepsel maar een geluidstovenaar. Wat hij met zijn stem kan bereiken lijkt een bovennatuurlijke gave, die absoluut zeldzaam te noemen is. En dat is maar goed ook, de wereld zal niet klaar zijn voor deze vocale overmeestering, waar al zijn mogelijkheden als vernietigende aanvallen worden ingezet. Nagura schreeuwt, krijst, brult van zich af op een wijze waarop de gemiddelde black metal zanger zich zou afvragen of het ook wat minder kan. De Japanners staan er om bekend de grenzen op te kunnen zoeken, getuige de vreemde spellen die ze op televisie voorschotelen, ook op muzikaal gebied ligt dit op een ander level.

Genoeg gesproken over de zang. De muziek heeft een mooie duistere dreiging. Het titelstuk Boy Meets Girl leunt met zijn bas spel zelfs tegen de logge grunge aan. De versnelling wordt vervolgens ingezet bij het hardcore punk getinte Heart Shaped Brain, waarbij er zelfs ruimte is voor freaky jazz uitbarstingen. De noise explosie Born Again jaagt als overstuurde kamikaze piloten over je heen, om te vervallen in kerkklokken achtige drones. Tegen verwachting in is er in het half uur nog een plek voor een track van meer dan tien minuten. Het beginstuk van Doubts as a Source heeft zelfs een swingend funk metal intro. Nagura komt de boel onaangenaam verstoren met demonisch yoga gehijg, waarbij je jezelf afvraagt of hij in deze toestand het einde van de song zal halen. Dit staat in contrast tot de in verhouding zware en rustige muzikale omlijsting, welke onaards steeds meer richting de doom metal afzwakken. Onheilspellend wordt je weg gezogen in de draaikolk van vermorzelend industrieel drijfzand. Dat de Japanners wel degelijk tot iets in staat zijn bewijzen ze wel met het gemak waarmee er geswitcht wordt tussen verschillende stijlen. Het oorverdovende effect wordt dus vooral vocaal opgeroepen. Jankend werkt Nagura zich ook hier door de passages heen. Dat ze het zelfs kunnen afronden met een aangenaam eindstuk waar naar het klassiek neigende aanpassing wordt gebruikt, mag wonderbaarlijk genoemd worden.

De kerkklokken zijn nog sterker aanwezig in het vet groovende Love Amnesia. Doordrenkt met een kindermuziekdoosje laten deze brute geweldenaren zich van hun meest toegankelijk kant zien. Dat hiervoor ergens ver weg gestopt een hardrock basis uit de jaren zeventig is gebruikt, zou niet geheel onwaarschijnlijk kunnen zijn. Er wordt een poging wordt ondernomen om deze totaal de vernieling in te helpen, al lijkt dat niet helemaal te lukken. Er blijft genoeg menselijks overeind staan. Ook bij Final Act Out mankeert er weinig aan het muzikale gehoor van de veelzijdige muzikanten. Die van mij moet zich door de opgelegde pijngrens van standje teveel heen werken, het zal ze weinig interesseren. Uiteindelijk wordt je beloond door het heus dansbare mysterieuze Red Shoes, welke zelfs aangename luchtige aanwaaiende stoner rock invloeden verbergt. Stoffig en met modderige riffs zorgt het voor een aangename verrassing. Dat dit weer net zo gemakkelijk de kop ingedrukt wordt door het zwaar overspannen Not For You is niet meer vreemd te noemen. Als ze zichzelf zouden presenteren als immigranten die begin jaren negentig in Seattle zijn beland, dan zou het zelfs geloofwaardig klinken. De gitaarsound uit deze periode hoor je absoluut terug. Vergeet de zang, daar kan nog met een flinke moersleutel aan gewerkt worden tot iets aangenaams, en er staat een prima album over voor de geoefende luisteraar.

Endon - Boy Meets Girl | Metal | Written in Music - writteninmusic.com