The Girl Who Cried Wolf - A​(​R​)​MOR (2018)

Grimmige muziek met postpunkinvloeden, maar dan wel met een aangenaam prettig eigen geluid.

Op hun Bandcamp pagina aangemerkt met: Rock, Cello, Experimental, Indie Rock, Trip Hop.

Niet tags die ik er meteen mee zou associëren bij het aanhoren van opener Hidden de eerste keer, eerder de voorgenoemde Post Punk invloeden, maar ook Hard Rock en zelfs Metal zijn niet ver weg.

Maar iets van Trip Hop is wel in Running ter horen, maar wel met een flink scheut Rock.

De interlude Willow Tree heeft wat klassieke elementen op de piano maar hoor geen cello. Ook Indie Rock zou ik hier niet aan koppelen want te weinig Synths en dit is veel steviger dan Indie Rock. Echt experimenteel klinkt het niet maar wel een interessante mix.

De eerste helft van het album aangehoord en dat nodigt uit om de rest te luisteren.

Ja, dat gevoel had ik ook, ik vond het een mooie ontdekking.

Gelet op het artwork heb ik eigenlijk al de neiging om af te haken en geen poging tot luisteren te wagen. Het artwork verraadt stevige, duistere rock, mogelijk metal. En da's niet mijn kopje drinken...

..opener valt nochtans mee. Bij Pestilence en Iron & Stone houdt het toch op voor mij. Ik krijg bij deze nummers te zeer een Within Temptation gevoel.

Within Temptation hoor je enigszins terug, al vind ik dit zwaarder maar wel minder hard. Ik hoor er van alles in terug; ook duistere Massive Attack triphop, stukjes Dead Can Dance en Cranes. Maar vooral gitzwarte songs.

Vette sound wel. Hoor o.a. invloeden van shoegaze, post-rock en Cranes. Willow Tree klinkt een beetje als afgekeken van The Cure's The Final Sound (kort vaag pianostukje). Niet dat het uitmaakt, maar moest daar direct aan denken.

Ik hoor dat het best goed is, maar toch is het geen muziek die ik snel zal opzetten.