Ithaca - The Language of Injury (2019)

Beluister het volledige album: The Language of Injury

Holy Roar blijft maar kwaliteitsbands presenteren! Nu is het Ithaca dat zeer overtuigend debuteert met The Language of Injury. De band is duidelijk geïnspireerd door begin jaren '00 metalcore (de ruwere variant, niet de melodieuze variant) en mathcore, vooral de eerste twee nummers klinken vol met dissonante ''panic chords'' en de doorleefde en intense schreeuwen van Djamila Yasmin. Daarna brengt de band meer variatie in zijn sound en krijgen we te horen dat ze veel meer in petto hebben. Er komt een melancholische post-hardcore/post-metalsound met dromerige cleane vocalen naar boven die je ook hoort bij bands als Rolo Tomassi en Oathbreaker. In een half uur laat de band veel van zichzelf horen met een album dat ook als een geheel erg lekker vloeit.

Op track 2 is ze even naar het toilet maar schreeuwt ze gewoon verder op de achtergrond. Ik ben niet zo van enige core dan ook maar dit is best een puik plaatje omdat het net even anders is, met sterk gitaarwerk en met veel afwisseling.

Straffe bak noise metal met maniakale zang. Soms wat gas terug met cleane gitaren en vocalen.
Eentje om vaker op te zetten! Kan er dan misschien ook nog wel een halfje bij.

Begint indrukwekkend, maar na verloop van tijd verzandt toch het een beetje in een net iets te weinig onderscheidende massa - of misschien heb ik nog steeds meer tijd nodig om te wennen aan dit soort math en post. En toch, voor nu een nette 7, vaker horen zal moeten uitmaken welke kant het opgaat...