Bubu - El Eco del Sol (2018)

Was de, aan een reünieconcert gekoppelde, nieuwe plaat van Gryphon na ruim veertig jaar de opmerkelijkste comeback van 2018? Of gaat die eer toch naar de tweedeling van het Argentijnse Bubu? De opvolger van de Crimsonesque cultklassieker Anabelas uit 1978 klinkt op het eerste gehoor een tandje toegankelijker, maar hoe dan ook herkenbaar en prettig.

Zo te zien voorlopig alleen een digitale uitgave, helaas.

Resplandor is een erg gaaf nummer. Doet wat denken aan de OST voor Dark Souls.
Na een hiaat van meer dan 30 jaar een opmerkelijk sterke terugkeer.

Ik kende alleen de eerste plaat van Bubu, en staat bij mij geboekt als één van de gaafste platen uit het prog-genre.

Deze plaat lijdt echter aan waar heel veel moderne platen aan lijden: een veel te volle productie waardoor alles over je heen walst, en er geen rustpunten lijken te zijn. Dit is zo overduidelijk een studioplaat, waar alles apart van elkaar is opgenomen, waardoor de samenhang van de onderlinge instrumenten niet aanwezig lijkt te zijn. Een totale gebrek aan dynamiek. Zo erg zelfs dat het zo nu en dan een metalplaat lijkt.

Daarbij komt de nogal irritante manier van zingen. Een manier van zingen die veel bij moderne progbandjes ook aanwezig lijkt. Erg aanstellerig. Ik mis soul en gevoel. En dat geldt dus voor de hele plaat. Het mist gevoel en ziel. Het is een harde plaat die het goed zal doen bij Dream Theater-fans, maar niet bij mij. Helaasch.