menu

Mostly Autumn - White Rainbow (2018)

mijn stem
4,00 (15)
15 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Uitgebracht in eigen beheer

  1. Procession (2:33)
  2. Viking Funeral (10:29)
  3. Burn (5:05)
  4. Run for the Sun (6:31)
  5. Western Skies (7:02)
  6. Into the Stars (4:05)
  7. Up (7:06)
  8. The Undertow (7:27)
  9. Gone (2:44)
  10. White Rainbow (19:13)
  11. Young (6:44)
  12. Cardboard Ship * (4:34)
  13. The Gardener * (4:18)
  14. Once Upon a Time * (2:05)
  15. Coming Home * (4:17)
  16. Gone [Extended Version] * (7:30)
  17. Thanks * (7:34)
  18. Eternally Yours * (4:25)
  19. Just So You Know * (3:08)
toon 8 bonustracks
totale tijdsduur: 1:18:59 (1:56:50)
zoeken in:
avatar van Torch
4,0
Opgedragen aan overleden bandlid Liam Davison. Dat dit voor de band een aangrijpende gebeurtenis is geweest, wordt volkomen duidelijk middels deze prachtige cd (helaas geen lp) die dan ook is opgedragen aan Liam.

De vorige (Sight of Day) vond ik wat minder dan de plaat daar weer voor (Dressed in Voices), maar deze is even goed zo niet beter.
Door de voelbare emotie om de verloren kameraad heeft White Rainbow net wat meer urgentie dan zijn voorgangers, en is daarmee een passend afscheid geworden voor Liam.

Met White Rainbow (de titel track) leveren ze hun langste epic tot op heden af, en wat voor 1!
Verder geen vul materiaal te bekennen, alle nummers zijn raak.
Persoonlijke favorieten (afgezien van de titel track) zijn The Undertow, Western Skies en Run for the Sun.

De bonus cd is ook zeer de moeite waard, doet nauwelijks onder voor de main cd.

3,0
Ik kende deze band absoluut niet, toen ik wat cd-s bij Dodax bestelde voor heel weinig geld en deze er maar bij deed. Moest wat met prog en folk te doen hebben, dus was nieuwsgierig.
En ik vind het lastig om deze plaat goed te beoordelen, omdat het eigenlijk net niet mijn smaak is. Mostly Autumn moet ooit als de nieuwe Pink Floyd zijn gebombardeerd, dat hoor ik er niet echt uit. Ook een soort Pink Floyd met keltische invloeden blijft lastig. Het is muziek die ik eind jaren 70 misschien wel had kunnen waarderen, maar het kwartje valt niet echt meer bij mij. Natuurlijk hoor ik de kwaliteit, de prima gitaar solo's, snap dan ook wel de vergelijking met Pink Floyd, maar mij doet het weinig. En dat kan.
Nu vind ik het niet terecht om een zeer laag gemiddelde te geven, want in zijn soort is het een prima album. KIk kan er ook best naar luisteren, maar ik heb niet het 'wow' gevoel.
Misschien na meerdere keren luisteren dat mijn mening wat bijdraait, maar ik heb mijn twijfels...

Gast
geplaatst: vandaag om 03:17 uur

geplaatst: vandaag om 03:17 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.