Billy Harper Quintet - In Europe (1979)

Het wordt eentonig, maar ook dit album is helemaal spot on! Dit album bestaat uit 3 lange tot extreem lange composities, waarbij Priestess en Illumination, door hun herkenbare structuur maar tegelijkertijd grote mate van vrijheid waarmee Harper door de composities heen wandelt, tot Harper's beste composities mogen worden gerekend wat mij betreft. Dit roept herinneringen aan de latere periode van niemand minder dan Coltrane op. Als je iemand credits wilt geven voor het overnemen van het stokje van Coltrane, dan is dat voor mij Billy Harper.

Coltrane is naar mijn gevoel wel iets intenser en speelt ook wat meer complex. Maar ik snap je verhaal en deel je enthousiasme voor dit album. Harper is absoluut een onbekend talent en kan een veel groter publiek verleiden dan die paar liefhebbers die hem nu weten te vinden.

Wat een waanzinnig goede jazzplaat is dit. In Europe ervaar ik als een mix van A Love Supreme en
The Black Saint and the Sinner Lady, twee van mijn meest geliefde jazzalbums. Het album vangt een beetje van de spiritualiteit van Coltrane en de intense emotie van Mingus.

Vooral op momenten dat ik emotioneel niet op mijn best ben helpt jazz me om zorgen los te laten. Net als die 2 klassieke platen van Mingus en Coltrane weet In Europe van Harper me diep te raken. Daarom absoluut de volle mep voor deze nog relatief onbekende jazzplaat.