The Legendary Pink Dots - 9 Lives to Wonder (1994)

A Crack in Melancholy Time is een van de beste LPD-songs ever.

Prima plaat.

Deze CD kenmerkt zich door een rustige, dromerige en tamelijk psychedelische sound. De nadruk ligt minder op experiment dan op de vorige 2 cd's. Er staan veel juweeltjes op deze intrigerende plaat.

Nine Shades to the Circle is het centerpiece van de plaat: een lang, tamelijk experimenteel nummer met vervreemdende samples, een dreigend-melancholische sfeer en de typische, poetische lyrics van Edward Ka-Spel.

Een typisch Pink Dots CD, en 1 van hun betere.

Goede nummers:
* Madam Guillotine
* On Another Shore
* Crack in Melancholy Time
* Siren
* Angel Trail
* Nine shades to the Circle

Terwijl ik een cd van Beansprouts (folk-roots groep) zat te beluisteren werd de naam Martijn de Kleer (één van het duo Beansprouts) ook gekoppeld aan the Legendary Pink Dots. Volgens mijn weten moest ik nog wat muziek van deze groep hebben, zonder daar ooit naar te hebben geluisterd. En inderdaad , één van de eerste cd uit de jaren 80 en een bibliotheekexemplaar '9 ways to wonder'. Volgens mij had ik dit nooit gedraaid. Nu leek mij 'The Legendary Pink Dots' totaal iets anders dan het folk-country achtige Beansprouts, dus ik was wel verrast dat hier in ieder geval één dezelfde muzikant in zat. En inderdaad muzikaal hebben de twee groepen niets met elkaar te doen. Me wat verder verdiept in The Legendary Pink Dots en wel begrepen dat deze groep hun eigen grillige pad hebben gekozen en daardoor de muziek ook totaal anders kan klinken. Dat merk ik ook aan de twee cd-s die ik heb. Verder hebben ze hun eigen fanatiek fans, die de groep op handen dragen. Zo te zien zijn er maar weinig fans actief op music meter , want de beoordelingen zijn maar minimaal.
Ik ben dus geen kenner, geen fan, maar ben wel erg onder de indruk van deze plaat. De hoes laat al goed zien wat voor muziek we kunnen verwachten. Wat dromerige muziek, zonder al te lief te worden, mysterieus, waarbij de zang van de zanger , die zich hier Prophet Qua Sepel (Edward Ka-Spel) noemt een belangrijke rol speelt. Het is bijzonder psychedelisch, soms wat space achtig. Er zitten prachtige muzikale momenten in en zeker Niels van Hoornblower heeft best een redelijke rol met (dwars) fluit, saxofoon en klarinet. Ik moet soms een beetje denken aan Gong, zonder de gekte van die band. NIne Shades of the circle is het langste nummer met meer dan 10 minuten en neemt je mee in de gedachtenspinsels en muzikale verrassingen van de band. Uit nogal wat reviews begrijp ik wel dat dit album zeker niet zo gangbaar was voor the Legendary Pink Dolls. Ook zijn er vele referaten over de teksten en betekenis en bedoeling van dit album. Dat laat ik allemaal maar zitten, wie weet dat ik me daar ooit in verdiep. Bijna een uur lang word je meegenomen door een vreemde, soms wat bizarre, zeker mystieke spacetrip van deze groep. Wie weet dat nog meer mensen dit toch redelijk onbekende pareltje in de kast hebben of het op andere manier ontdekken. Mooi.

Dit is een Pink Dots album uit de tijd dat ik ze niet meer volgde. Maar met de inhaalslag die ik inmiddels weer begonnen ben blijkt ook met dit album weer dat ze eigenlijk gewoon doorgegaan zijn met mooie muziek maken.

De hele periode van 1990-1995 is m.i. extreem goed. Dat hebben ze nooit meer geevenaard.