Monotales - Kiss the Money and Run (2018)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Monotales - Kiss The Money And Run - dekrentenuitdepop.blogspot.com

“The Jayhawks meet The Beatles”, oftewel Amerikaanse rootsmuziek met Beatlesque refreinen, volstrekt onweerstaanbaar als je het mij vraagt

Het rijtje popmuziek uit Zwitserland in mijn platenkast is zeer bescheiden, maar eindelijk wordt er weer eens een plaat aan toegevoegd. De Zwitserse band Monotales strooit op Kiss The Money And Run met honingzoete melodieën en refreinen die absoluut ‘Beatlesque’ mogen worden genoemd en combineert dit met vooral invloeden uit de 70s countryrock en de 90s alt-country. Het levert een plaat op die de zon laat schijnen, associaties oproept met klassiekers uit het verleden, maar ook op bijzondere wijze invloeden combineert. Ik kan het echt met geen mogelijkheid weerstaan.

Zwitserland en popmuziek is de afgelopen decennia een lastige combinatie gebleken. Veel verder dan Andreas Vollenweider en Yello kom ik niet en de eerste past net zo goed in het hokje klassieke muziek als in het hokje popmuziek.

Dat er in Zwitserland wel vaker goede popmuziek wordt gemaakt is te horen op Kiss The Money And Run van de uit Luzern afkomstige band Monotales.

Kiss The Money And Run is niet de eerste plaat van de Zwitserse band, maar wel de plaat waarmee zomaar de sprong naar een groter publiek kan worden gemaakt.

De muziek van Monotales werd me ergens aangeprezen als “The Jayhawks meet The Beatles” en dat is een goede eerste omschrijving van de muziek op Kiss The Money And Run. De plaat staat vol met bijzonder lekker in het gehoor liggende en zeer melodieuze popliedjes. Het zijn popliedjes die het predicaat ‘Beatlesque’ zeker verdienen. Met name de refreinen van de songs en de koortjes in de songs doen vaak denken aan toegankelijke popsongs van de Fab Four, maar Monotales slaat wegen in die The Beatles nooit ingeslagen zijn.

Kiss The Money And Run heeft niet alleen een voorkeur voor genadeloos aanstekelijke en Beatlesque popliedjes, maar heeft ook absoluut een zwak voor Amerikaanse rootsmuziek. Wanneer Monotales put uit de archieven van de Amerikaanse rootsmuziek hoor ik vooral veel invloeden uit de countryrock uit de jaren 70 en uit de alt-country uit de jaren 90, waarmee ook de naam van The Jayhawks als vergelijkingsmateriaal verklaard is.

Monotales laat het echter niet bij The Beatles en The Jayhawks, maar stopt hier en daar ook wat blues in haar muziek, waardoor de band uit Luzern ook wat rauwer en steviger kan klinken. Af en toe doet het me wat denken aan de briljante platen van de Amerikaanse band Cotton Mather, maar Monotales kruipt in haar muziek dichter tegen de Amerikaanse rootsmuziek aan en laat de invloeden van The Beatles af en toe achterwege.

In muzikaal opzicht heb ik niets aan te merken op Kiss The Money And Run. Integendeel. De plaat klinkt warm en gloedvol en vrijwel altijd onweerstaanbaar lekker, waarbij vooral het veelkleurige gitaarwerk er voor mij uitspringt. Het is muziek die aanzet tot associëren, want steeds duiken andere invloeden uit de archieven op.

Ook in vocaal opzicht is de muziek van Monotales dik in orde. De leadzanger beschikt over een bijzonder aangename stem en ook de koortjes op de plaat zijn uitstekend en herinneren hier en daar aan de vocale duels die Gary Louris en Mark Olson van The Jayhawks uitvochten.

Het is al genoeg om een prima plaat af te leveren, maar Kiss The Money And Run schat ik uiteindelijk nog wat hoger in. Dat is de verdienste van de geweldige songs op de plaat. Kiss The Money And Run staat vol met songs die je na één keer horen wilt koesteren en die ook na talloze keren horen nog goed zijn voor een warm gevoel.

Na één keer horen hield ik van de nieuwe plaat van de Zwitserse band, maar Kiss The Money And Run is sindsdien alleen maar mooier, warmer en stemmiger geworden. Ook behoefte aan warme klanken en songs vol echo’s uit een mooi verleden? Zet Kiss The Money And Run van Monotales eens op. Erwin Zijleman

Recensie op Altcountry.nl Monotales « ALTCOUNTRY.NL
Over bands uit Zwitserland lees je hier niet vaak. Europese americana wordt toch voornamelijk in het noordwesten van dit werelddeel gemaakt. Toch is het niet dat licht exotische aspect dat Kiss The Money And Run (eigen beheer) van de uit Luzern afkomstige Monotales zo bijzonder maakt. Het is die smakelijke combinatie van Beatle-eske rootspop en rock die dit album doet opvallen in de stroom van rootsreleases. De 10 nummers van het album hebben zonder uitzondering een sterke melodie. Dat en de pakkende refreinen nodigen dan ook direct uit tot meezingen. Het begint al gelijk met Run Run Run, een nummer over mensen die helemaal opgaan in de race naar de top. In Gotta Move, met een hoofdrol voor een mandoline, gaat het dan juist weer over de nood om de positie waar je inzit (o.a. the job you hate) te verlaten. Maar het is het aangrijpende I Put Your Record On dat qua songwriting de show steelt op deze plaat. Het vertelt over de relatie met een geliefde mede-artiest en die eindigt door de dood. “First the doctor said it’s nothing bad / And it sounded like a gift / But the doctor turns into a judge / When you’re on the waiting list”. Ik val ook als een blok voor het mooie gitaarspel dat in elk nummer te horen is. En als bijkomend pluspunt: de prachtige, aan Edward Hopper herinnerende hoes. Kiss The Money And Ride is mede daardoor een buitengewoon fijne plaat (hun vierde al trouwens) van dit tot nu toe onbekende vijfkoppige gezelschap. Bijzonder fijn om 2019 mee te beginnen!

Ik kan het met bovenstaande commentaren alleen maar eens zijn., Prachtige plaat.

De hoes is inderdaad mooi, maar verder begrijp ik bovenstaande lovende commentaren niet helemaal.
Het is erg clichématige popmuziek met wat Americana invloeden, maar nergens is het pakkend of origineel. Ook de zanger heeft een nietszeggende stem, zonder randjes, waardoor hij nauwelijks de aandacht kan vasthouden.

2.5*