Throwing Muses - Throwing Muses (1986)

Wat een heer-lij-ke plaat is dit zeg! Ik zou bijna zeggen: een schande dat nog niemand de moeite heeft genomen hier een verhaaltje bij te schrijven. Ik weet namelijk niet of het aan de lente ligt, maar ik ben de afgelopen week plotseling in een hopeloze Tanya-en-Kirstinverslaving terecht gekomen. Ik weet niet hoe het komt, maar t gaat allemaal heel snel weer op repeat. Niet dat het nu zo'n makkelijk wegluisterende, vrolijke lenteplaat is hoor... Zelfs mijn geuzennaam 'softe troep' is hier bepaald niet op van toepassing.

Nee, dit is heerlijke frisse, maar toch een beetje mysterieuze engemeisjesmuziek. Bij vlagen donker, soms een heuse schreeuw en wat takkenherrie. Iets trekt me hier enorm in aan, en dat is nog niet zo erg makkelijk uit te leggen. Ik weet niet wat het is, maar dit is gewoon behoorlijk sexy muziek eigenlijk. Een beetje stout, een beetje vreemd, maar wel lekker. En zo gaat ie in een weekje in een paar stappen zo van 3* naar 4.5*. Persoonlijke favorieten: Green, Vicky's Box en Soul Soldier.

Muziek klinkt wel ok , maar kan maar moeilijk wennen aan die jankende/tillende/overslaande manier van zingen die ze op ieder nummer weer volop gebruikt.
óók dit album werkt me stevig op de zenuwen na verloop van tijd.
2,5*

Ik denk dat je met de stem van Kristin Hersh maar twee kanten op kunt;
you love it
or
you hate it

Ik kan er geen genoeg van krijgen.
Wereldplaat dit; staan wat mij betreft geen zwakke nummers op.
Vanaf de eerste keer dat ik de Throwing Muses in Paradiso zag, in de periode dat dit album uitkwam, is Hersh voor mij een blijvertje gebleken.

Vind de samenstelling van de band op deze plaat wel het leukst; nog met halfzus Tanya Donelly in de gelederen.
Hoewel die laatste live wel soms voor enig oponthoud zorgde door haar moeite met het stemmen van haar gitaar.
Mijn favoriete songs zijn ; Hate My way en Rabbits Dying.

Gaaf debuut-album van Throwing Muses en misschien wel hun beste.
Op dit album klinkt Kristin Hersh zo manisch als een deur nu te vergelijken met Krezip on speed.
Hier is ook de knappe Tanya Donelly nog van de partij en die 2 stemmen (Hersh & Donelly) samen is weer te vergelijken met de samenzang van Lennon & McCartney.
Volgens mij heb ik dit album ook als onderdeel van de dubbel-cd 'In a doghouse', maar ik weet het niet zeker.

Beste album van de TM.
Over de hele breedte sterke songs.
Oh ja, "I Love It !"

Muziek die als een sneltrein klinkt door verschillende teen-angst landschappen. Anders dan de naam van het nummer "America" doet vermoeden, krijg ik visioenen van losgeslagen milka koeien in het bergachtige landschap van Oosterijk die even later het verkeer onveilig maken in het nummer ' Fear'.

Favoriet nummer: Reel, DIE BAS!

Meestal raak ik snel geirriteerd door postpunk bandjes met een licht hysterisch zangeresje, maar dit album is toch wel een Klasse Apart. Intens....bezeten...psychotisch.....Dit is Rock & Roll.....

Wel even wennen dit punky album van Throwing Music, zeker als je "The Real Ramona" gewend bent dat toch wel even iets anders klinkt.
Misschien moet ik dit album toch maar eens vaker beluisteren want slecht is het zeker niet.

Waardering; voorlopig 3,5*

Dit album hoort thuis in top album aller tijden lijstjes. Intelligent, bezeten, creatief, meeslepend, ..

Ontzettend magnifiek album, zoals Oldfart al zegt: Hersh, you love it or hate it.... Ik hou ontzettend van Hersh én Muses! Dit is mijn favoriet met Delicate Cutters, Rabbits Dying, hate my way en Fear als absolute toppers. Gewoon heel hard draaien!

Deze plaat is eigenlijk nog helemaal niet af. In het boek Paradoxical Undressing van Kristin Hersh is te lezen dat de Muses door fuckin' Deep Purple de studio uit werden gegooid voordat de plaat klaar was. Omdat Kristin toen hoogzwanger was en op knappen stond is het maar zo gelaten. Dit verhaal wordt onderschreven in het boek Fool the World: the Oral History Of the Pixies (linkje voor wie het wil lezen)

Grijs gedraaid deze plaat. Fantastische nummers en zeker in de jaren 80 een uniek en eigen geluid. Ik heb het altijd bijzonder gevonden dat je in de begin tijd van 4AD bijna alles blind kon kopen. Stond garant voor eigenzinnige muziek van hoge kwaliteit voorzien van prachtige hoezen. Ik was ook een enorme fan van ontwerper Vaughan Oliver die de hoezen van 4AD ontwierp. Er was destijds niets wat klonk als de Muses, ben ze altijd wel blijven volgen maar vond het later wel minder worden. Kristin Hersh bleek een bipolaire stoornis te hebben dus dat kan dat misschien verklaren. De eerste 4 Muses platen zijn echter prachtig en voorzien van muzikale pareltjes die door de speakers dwarrelen als blaadjes in een herfststorm. Lieflijk, grimmig, zoet en bitterzoet.

Hm, de spotify link verwijst naar dit album Throwing Muses - Throwing Muses (2003)

Dit album staat niet op spotify, wel bevat de " verzamelaar ": In a doghouse heel dit debuut met aanvullend singles/ ep.

Vanavond weer even op de speler. Blijft een fantastisch debuut album en een van mijn favoriete 4AD albums. Lekker stuwend en vooral het baswerk is fantastisch, dat loopt lekker eigenwijs en soepel door de nummers heen. Ik ga mijn score van 4 sterren verhogen naar 4,5.

Top dat je de band destijds live hebt gezien, daar had ik ook wel wat voor over gehad. Tanya was ook een lekker ding weet ik nog. Mag ik dat zeggen in de huidige woke cultuur? Dit is ook mijn favoriete line-up, met David Narcizo op drums, moet ook wel een aparte ervaring zijn geweest als enige man op toer met al die meiden.

ZIt al jaren in mijn achterhoofd maar nu toch maar de buidel getrokken en een NM vinyl exemplaar op de kop getikt. Is toch (ook) wel een van mijn favoriete platen uit de jaren 80. Gooi 'm ook meteen op 5 sterren want dit album blijft conistent hoog scoren in huize Rainmachine.... De vinyl persing klinkt ook nog eens beter dan de digitale versie maar dat terzijde, prachtige hoes ook weer van 23 Envelope...