Lee Fields & The Expressions - It Rains Love (2019)

Hier kan je anno 2019 echt niet meer mee buitenkomen. Is in de jaren '70 al veelvuldig beter uitgevoerd dan dit

Volgens mij heb ik ooit, jaren terug, een vergelijkbare opmerking ("klinkt als 70's maar toen was het beter, dus wat is het nut..") gemaakt bij Lee Fields of Charles Bradley, maar ik ben het er toch niet mee eens.

Een traditionele soul sound kan wat mij betreft zéker nog anno 2019, en ontelbaar liever dan alle wegwerp rommel die de godganse dag gespeeld wordt op Q music en vergelijkbare zenders.
Dit album is niet het beste voorbeeld echter. Sharon Jones' laatste (helaas postume) album vond ik echter een waardevolle aanwinst.

Dat was zeker beter dan dit, maar bv. There's Something About April II vind ik dan een nóg beter voorbeeld van hoe soul vandaag fris, relevant en anders kán klinken

Adrian Younge is geweldig qua productie, maar die dralende nummers vind ik meestal zwak. Met enkele uitzonderingen als Dusts of Gold. Twelve Reasons to Die met Ghost Killah (imo zijn beste werk) kan wel zeer waarderen.

Vooralsnog opvallend weinig aandacht voor dit album van de altijd sterke Lee Fields. Valt het geheel dan echt zo tegen? Opener en titeltrack is toch echt een nummer waar een fijn spel gaande is tussen gitaar, trompet en piano. Allemaal subtiel gebracht, maar wel on point. Voeg daar de doorleefde zang van Lee Fields aan toe en je zit goed. Blessed With the Best heeft dan weer een bepaalde energie en gedrevenheid wat ik erg fijn vind. Dat wordt vooral gestuwd door de blazers en de urgentie in de zang. Fijne song met mooie backings. Two Faces heeft een bluesy, lazy karakter. Backings en de stem van Lee komen mooi samen hier. De fluit maakt het geheel nog wat frivoler. You're What's Needed in My Life is een liefdesverklaring waar iedereen wat mee kan. Als iemand dit voor je zingt dan moet je toch een gelukkig persoon zijn. Helemaal als het gezongen wordt zoals Fields hier doet. Wake Up is een nummer gedreven door de drums en de blazers, wat voor een wat andere energie zorgt. Energie die overslaat in de gedreven zang van Lee Fields. Will I Get Off Easy is een soulballad pur sang. Achtergrondkoortjes, het tempo, de muzikale omlijsting: alles klopt hierin. Love Prisoner doet weer wat meer met het tempo. Er zitten wat leuke wisselingen in,, maar het blijft ook direct genoeg om te blijven boeien. Een zeer interessant nummer. A Promse is a Promise is een lekker direct nummer. Er valt weinig te raden, maar wat er wordt gedaan is wel steengoed uitgevoerd. God Is Real is een lome gospelsong met alle ingrediënten. Groot koort, de samenzweerderige zang, de boodschap. Alles. Afsluiter Love is the Answer dan. Een bijna pyschedelisch nummer. Mooie afsluiter met een verrassende toon.
Noemde ik Lee Fields hierboven al immer sterk? Dat bewijst dit album andermaal.

Fijn album. Niets nieuws onder de zon, maar dat hoeft ook niet altijd om van muziek te kunnen genieten.