Yanni - Niki Nana (1989)

Met klanken die lijken alsof ik me op een soort festival met vuurwerk bevind, begint dit album en word ik niet gek veel later nou niet bepaald aangenaam verrast met het titelnummer. Jeetje, wat een verschrikkelijke vocalen (zo te horen afkomstig van één of ander gospelkoor, althans, zo lijkt het.....). Nee , geen goede start. En dat na goede albums als Chameleon Days en Out of Silence. Het nummer klinkt niet eens als Yanni, i.m.o. En de toegevoegde whooo-whoo-whooo-vocalen aan het eind van het nummer, maken het alleen maar erger.
"Dance with a Stranger" is al gelukkig mijlenver beter, alhoewel de trompet-toevoeging me niet echt kan bekoren. Voor de rest is het niet onaardig en zitten er een paar aangename momenten in die typerend zijn voor de oude Yanni-sound. Jammer dat de trompet teveel doortettert, waardoor het op den duur wat gaat vervelen.
"Running Time" is een typisch voorbeeld van up-tempo Yanni, vanwege die sprankelende jaren '80-synths. Echter wordt ook dit nummer weer een beetje om zeep geholpen door irritante blaas-instrumenten die vooral het refrein een beetje vernaggelen. Wat me dan wel weer verrast, is de stoere electrische gitaar-solo die opduikt aan het eind van het nummer, iets wat ik nog nooit eerder op een studio-album van Yanni was tegengekomen.
"Someday" is een wat ingetogener niemendalletje, die iets teveel zoetsappige momenten heeft, alhoewel de sprankelende piano-klanken er best wel mogen wezen. Toch zit er een irritant blij ondertoontje aan dit nummer, waardoor ik toch niet geheel overtuigd ben. Tevens ratelt het allemaal te lang door. Jammer, dus.
"Human Condition" is weer wat traditioneler Yanni-terrein, en combineert de stoere en bruizende energie met de lieflijke piano-klanken, die toch wel zo'n beetje het handelsmerk zijn van deze ijdele man. Alleen hadden die hoogst-irritante yeah-yeah-yeah-vocalen absoluut achterwege gelaten moeten worden. Ze zorgen er uiteindelijk toch voor dat dit nummer niet helemaal overeind blijft staan.
"First Touch" is een typische piano-ballad, zoals ik ze van Yanni gewend ben. Niet onaardig, maar hij heeft mooiere geschreven....
"Nightbird" fleurt de boel gelukkig weer wat op, en wederom komen hier stoere gitaarpartijen om de hoek kijken, waaronder zelfs lichtelijk traditionele, Griekse akoestische gitaarpartijen. Wat dat betreft een zeer verrassend, afwisselend, kleurrijk en opzwepend nummer.
Het album sluit af met het iets te gewoontjes klinkende "Quiet Man", die pas naar het einde toe, wat aan kracht wint, waardoor het uiteindelijk toch wel OK is.

Tja, duidelijk is te horen, na een aantal prima albums, dat Yanni nieuwe wegen probeert te bewandelen, d.m.v. het toevoegen van vocalen en afwijkende instrumenten. Dit doet vooral tijdens de eerste helft de plaat geen goed, ondanks dat er ook wel weer best goede passages tussen zitten. Toch heeft het er uiteindelijk voor gezorgd, dat ik de plaat nét geen voldoende kan geven, ondanks dat de 2de helft van de plaat wel een stuk beter is. Het is dan ook vooral het titelnummer die een hoop verpest, en dat is best jammer. Selectief gezien staan er namelijk best redelijk goede nummers op, maar als geheel is het niet voldoende.....