menu

James Blake - Assume Form (2019)

mijn stem
3,00 (2)
2 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Electronic
Label: Republic

  1. Assume Form (4:49)
  2. Mile High (3:13)

    met Metro Boomin en Travis Scott

  3. Tell Them (3:28)

    met Metro Boomin en Moses Sumney

  4. Into the Red (4:17)
  5. Barefoot in the Park (3:31)

    met ROSALÍA

  6. Can't Believe the Way We Flow (4:27)
  7. Are You in Love? (3:17)
  8. Where's the Catch? (4:36)

    met André 3000

  9. I'll Come Too (3:42)
  10. Power On (4:06)
  11. Don't Miss It (4:59)
  12. Lullaby for My Insomniac (3:43)
totale tijdsduur: 48:08
zoeken in:
avatar van aERodynamIC
4,0
Leuke verrassing zo ineens. Ik ben benieuwd.

avatar van jokerman
Ja! Dat is leuk zo aan het begin van het jaar!

avatar van FlyLo
Jammer dat "If the car beside you moves ahead" er niet op staat

avatar van Bombus
Benieuwd! Naast het nieuwe album van Jessica Pratt alweer iets om naar uit te kijken zo vroeg in 2019!

avatar van aERodynamIC
4,0
'Verrassingsalbums' zijn niet meer zo heel verrassend tegenwoordig. James Blake is niet de eerste die aankondigt met een nieuw album op heel korte termijn te komen. Hij is wel de eerste dit jaar volgens mij.

Een album met een interessante reeks aan gastartiesten en dat maakt het al leuk. Don't Miss It is al langer bekend en dat vind ik een juweeltje. De aankondiging van Assume Form wist mijn handen dus wel even op elkaar te krijgen.

Het begint al lekker met de titeltrack. Herkenbare stijl, maar wat toegankelijker lijkt het wel. Of zijn we inmiddels gewend geraakt aan zijn toch wel kenmerkende muziek?! Is het misschien omdat hij gelukkig is binnen zijn relatie met Jameela Jamil?

Hierna volgt Mile High en hebben we de eerste samenwerking te pakken met een hoofdrol voor Metro Boomin en Travis Scott. Blake zelf zet zich qua zang op de achtergrond en toch stoort dat totaal niet. De flow is goed, waardoor je het nauwelijks in de gaten hebt.

Dat geldt ook voor Tell Them waar Metro Boomin terugkeert en Moses Sumney zich toevoegt. Moses Sumney heb ik hoog zitten dus ik was verheugd dat hij op dit album te horen zou zijn. Ik ben niet teleurgesteld. Een vrij blij klinkend nummer en ook dit is behoorlijk laagdrempelig. Het licht mysterieus klinkend oosterse sausje maakt het voor mij net even dat beetje meer.

Op Into the Red horen we James zelf in een vrij gedragen en stemmig klinkend nummer. Wat warmer dan voorheen lijkt het wel.

ROSALÍA levert een bijdrage aan Barefoot in the Park. Een krachtig duet met Blake dat gelijk al indruk maakt. Tegendraads en het zou ondanks dat wel degelijk kunnen scoren op de radio anno nu. Bezwerend en bijna betoverend.

Can't Believe the Way We Flow start op een manier die me aan The Avalanches doet denken (kent u Since I Left You nog?!). Oneohtrix Point Never is de man die meewerkt aan dit nummer. Wat een heerlijk, dromerig geluid laat Blake hier toch horen. We horen trouwens een sample van The Manhattans.

Op Are You in Love? komt de twijfelaar die Blake schijnt te zijn naar boven. Kloppen zijn blije gevoelens van dit moment eigenlijk wel? Qua stijl gaat het iets meer terug het verleden in.

André 3000 doet mee op Where's the Catch?. Zoals bekend heb ik niet heel veel met rappers, maar André weet me meestal wel te pakken en dat gebeurt hier ook. Een vrij avontuurlijk nummer dat alle kanten opgaat.

Op I'll Come Too zet Blake zijn stem als instrument in, een wat zoetig geluid als ondertoon geeft het nummer iets warms. Wel een nummer dat een beetje voorbij kabbelt. Misschien mis ik nu ineens wel een gastbijdrage.

Die gastbijdrages zijn geweest, want Blake sluit af met vier nummers waar hij zelf weer de vocalen volledig voor zijn rekening neemt. Genoeg koortjes met zijn eigen stem om toch het idee te krijgen dat ie het niet alleen doet. Power On gaat voort in de flow van het vorige nummer, alleen dit weet me weer veel beter bij de les te houden. Er is iets aan dit nummer dat me enorm boeit, alleen weet ik nog niet precies waar dat nu door komt.

Zoals gezegd is Don't Miss It geen onbekend nummer meer. Het misstaat niet op dit album. Ik vond het toen al prachtig en dat vind ik nog steeds. Toch kan ik me voorstellen dat mensen dit wat te repetitief vinden. Is het gek als ik aan Radiohead moet denken?

Lullaby for My Insomniac is net als Don't Miss It een vrij rustig nummer. Het album eindigt hierdoor niet bepaald met een big bang, wat overigens geen kritiek is. Het zijn de vocalen van Blake die het hier doen. A capella vanaf de helft.

Echte kritiek heb ik niet op dit prachtige album. De voorganger, The Colour in Anything, vond ik goed, maar een stapje terug t.o.v. Overgrown. Dit album is voor mij weer een stapje voorwaarts. Goed, het is wat minder verrassend en behoorlijk toegankelijk, wat niet iedereen zal waarderen. Ik vind dat juist wel lekker.

James Blake is een grote, een vernieuwer,een vooroploper en dan is die single artistiek natuurlijk een tegenvaller. James Blake goes trap,ok ja. Wil niet zeggen dat dit album per se moet tegenvallen.

Gast
geplaatst: vandaag om 06:48 uur

geplaatst: vandaag om 06:48 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.