Gary Clark Jr. - This Land (2019)

Vergeleken met Gary Clark Jr. waanzinnige live-albums vind ik zijn studiowerk tot nu toe wat tegenvallen maar 'Pearl Cadillac' van dit nieuwe album belooft wel wat!

Releasedatum zal wel voor fysiek zijn gok ik? Vanaf vandaag te streamen in ieder geval. Het album opent met een quasi hiphop nummer met dikke gitaar riff eronder. Ben benieuwd naar de rest.

Releasedatum klopt niet. Zowel de CD als de LP zijn op voorraad bij Plato. Ik ben erg benieuwd, z'n vorige studioplaat vind ik erg matig, maar de vooraf vrijgegeven nummers van This Land stemmen mij redelijk positief.

Na één luisterbeurt ben ik ook over de hele plaat redelijk positief. Waar voorganger The Story Of Sonny Boy Slim op mij vlak en wat gezapig overkwam, hoor ik hier weer meer vuur en enthousiasme bij Gary Clark jr. Z'n gitaar staat weer meer op de voorgrond en dat is altijd goed. Of de nummers ook echt sterk genoeg zijn om te blijven hangen moet nog blijken.

Tot nu toe een erg lekker album!!

Zeker! Gary Clark Jr. klinkt weer lekker gedreven, zoals hij ook op Blak And Blu klonk. Het grote manco van die plaat was dat het wat onevenwichtig was en er niet echt sprake was van een geheel. Dat lijkt met deze plaat opgelost te zijn. Wederom verschillende stijlen, maar nu hoor ik een samenhangend album. En de nummers zijn toch echt een pak beter dan op de voorganger. Ofwel, dit zou wel eens kunnen uitgroeien tot één van mijn favoriete platen van het jaar.

Behoorlijk bijzonder album waar Gary laat zien dat elk genre aankan. Blues, reggae of punk. Maakt niet uit.

Ik heb het een paar keer geprobeerd, maar ik ga hier niet door heen komen.
Wat een overgeproduceerde bende zeg. Er zit echt 0 ziel in zijn werk.
Ja hij maakt uitstapjes, naar andere genres, maar alles blijft zo ongelofelijk plat.
"Feelin Like A Million" heeft voor mij weinig met reggae te maken.

Goed, to each their own. Just not mine.

Je zou haast denken dat Clark dit album in de verkeerde studio met de verkeerde apparatuur heeft opgenomen. Onbegrijpelijk dat zijn studio-albums steeds ten onder gaan aan een productie die té gelikt is. Hopelijk ziet hij ooit eens het licht om vervolgens te komen met een album vol vieze, gore, plakkerige en zompige moerasdeltablues.

Die kans is klein ben ik bang, Clark mikt op het grote publiek en dat mag, maar dat houdt in dat Clark waarschijnlijk ook kort wordt gehouden door zijn label. Het gevolg is dat je platen kunt verwachten die artistiek en commercieel 'verantwoord' zijn en daar hoort geen compromisloze zuidelijke moerasdeltablues bij, hoe jammer jij en ik dat ook vinden. Ik heb nog steeds het idee dat het er wel in zit bij de beste man om een knaller van een plaat uit te poepen met deze ingrediënten.

Fijn, gevarieerd album van deze topgitarist.
Het neigt inderdaad af en toe wat te glad te worden, maar het gitaarwerk vergoedt veel.
Het album had wat compacter gemogen.