Aephanemer - Prokopton (2019)

Voor het betere snelle gitaarwerk kom je tegenwoordig eerder bij melodische death metal acts uit dan bij de thrashende tegenhanger. Een gitarist als in het Guitar Hero tijdperk vind je misschien nog bij een Arch Enemy (Amott) maar voor de rest zijn de acts veel meer song gericht. Mijn interesse is dan ook gewekt als deze worp onder die noemer melodie death het daglicht ziet. Aephanamer heeft wel iets weg van AE ware het dat het ook wat symphonische elementen in de muziek stopt. Echter is het geen echte orkestratie dus we moeten het doen met de vioolsynths. Dat geeft het album nog net wat meer melodie mee dan hun Scandinavische tegenpool. Helaas is de Francaise wat minder overtuigend in haar growls dan Allisa white en als ze met een normale stem zingt dan blijkt ze daarin nog wat onzeker. Nou heeft de streamings app de hele plaat ook instrumentaal aangeboden dus mocht iemand het beter kunnen, ga uw gang
Maar daar ligt dus wel de kracht van dit album
Of het ook een blijvertje is weet ik nog niet,.