Forged in Black - Descent of the Serpent (2019)

Old school stevig potje metal in een nieuw jasje. Dat betekent twin- gitaren, dubbele bassdrums en niet al te ingewikkeld maar zeer afwisselend. Vlotte, soms zelfs zelfs thrashy, en doomy riffs wisselen elkaar af. Waar het dan op aankomt is of de zanger zo'n album boven het maaiveld uit kan laten komen. Ja, de tevens bassist, doet niks fout, nee, want het is niet echt een uniek stemgeluid.
Maar o o o, muzikaal zit het wel erg sterk in elkaar. Deze gaat hoog eindigen in de rotatie lijst! (de mijne, dan). Voor liefhebbers van Satan en Candlemass.

Waar blijven de twingitaar leads liefhebbers?