Pien Feith - The Wilderness Sound (2007)

Wie moeite heeft met de eigenzinnige stem van Björk heeft aan The Wilderness Sound een zware dobber. De stem van Pien Feith lijkt namelijk erg veel op die van de IJslandse. Wie zich hier niet door laat afschrikken (en waarom zou je), wordt beloond. De zeven nummers op het mini-album zijn meer dan de moeite waard. Breekbare nummers (Bones To Pick) worden afgewisseld met stevig werk (Former Foreigner). Denk aan Bettie Serveert, Bloem, Sleater-Kinney en PJ Harvey. Of Pien Feit ooit nog eens de onbetwiste koningin van de Nederlandse gitaarscene zal worden, is nog de vraag. Met The Wilderness Sound (ook nog eens gestoken in een prachtige verpakking) is de Utrechtse in ieder geval op de goede weg.

Nieuwsgierig gemaakt door de 'Cat Power met Sonic Youth' vergelijking in OOR ben ik eens gaan luisteren en het leek er zowaar op. Heel veel. Als liefhebber van Cat Power zou ik dit dus moeten kunnen waarderen, maar ik heb m'n bedenkingen bij dit album. Bij vlagen geeft het me kippenvel en smelten stem en instrument samen tot een breekbaar geheel. Dit is echter zo sporadisch te vinden in de nummers, dat het elke keer weer wachten is op de climax.

The Wilderness Sound is over het algemeen een degelijk album, wat bewijst dat Feith een goed gevoel heeft voor liedjes, maar er nog niet helemaal is wat betreft sfeer. Desondanks de kritiek zet dit album Pien Feith zeker op de kaart als een Nederlands-talent van de hogere plank.

3,5