Night Ranger - Dawn Patrol (1982)

Vreemd dat niemand hier een bericht heeft gezet want dit is een prima album van prima muzikanten: soms een beetje te soft, maar mooie melodieën met fikse gitaarsolo's. De navolgende albums liggen in hetzelfde straatje.

Night Ranger is een prima band. Jack Blades heet een mooie en warme stem, Damn Yankees was ook een goede band.

Ha, toch nog één die wakker is: Damn Yankees was ook een prima band (jammer genoeg met maar twee albums).

Tegenwoordig laat ik AOR voor wat het is maar Night Ranger maak ik een uitzondering, wat een fantastische band en Brad Gilles is een uitstekende gitarist!

Don't Tell Me You Love Me is precies de song die je nodig hebt op zo'n koude zondagmiddag!

Vandaag nog maar eens opgelegd, dus ik ga nog eens adverteren. Dit is het debuutalbum van de Amerikaanse groep Night Ranger, met volgende bekende gasten Jack Blades (bass), Jeff Watson (gitaar) en Brad Gilis (gitaar). Muziek is soms een beetje te veel AOR maar de heren gitaristen zorgen wel voor mooi vuurwerk. Jack Blades kun je ook terugvinden bij Damn Yankees (twee prachtplaten) en Brad Gillis heeft een tijdje (bij Ozzy Osbourne) Randy Rhoads vervangen na diens fataal ongeluk.

Aan de gitaristen/muzikanten ligt het hier niet; ik heb het altijd jammer gevonden dat die lui in deze (voor mij) te softe/gladde band speelden. In die zin is dit AOR/mainstream rock album niet aan mij besteed; eigenlijk 2,5, maar vanwege de gitaristen toch maar 3.

Heerlijk debuut van deze prima band! Er zijn maar weinig bands die ik ken die met zo'n debuut op de proppen wisten te komen. Door de twee topgitaristen wordt het allemaal niet té glad en poppy. Ze toveren prachtige solo's uit hun gitaar!

Net ontdekt, deze band. En ik vind het te gek. Lekkere synths, goede zang, harde en scheurende gitaren. Pop met een lekker rauw randje... Ik zou zelfs bijna durven zeggen, dat deze band er mede verantwoordelijk voor is, dat het genre zo populair zou worden eind jaren 80.

Ik vind het soms een beetje een softe versie van Thin Lizzy, of eerder een moderne versie van Thin Lizzy. Vooral Can't Find Me a Thrill had zo een Thin Lizzy nummer kunnen zijn...

Wat een lekker album is dit. Niet bijzonder of origineel, maar het luistert gewoon heerlijk. Een lekker gemakkelijk plaatje voor op de zondag middag. Zalig!

Het middenstuk van Call My Name is echt erg gaaf gedaan. Gewoon progrock eigenlijk....

In mijn herinnering draaide ik alle vijf jaren '80 albums van Night Ranger graag, toen ik als jongvolwassene op zomerse middagen op het plat dak bij mijn ouders van de zon lag te genieten. De afgelopen weken herbeluisterde ik ze alle vijf. Blijkbaar lagen ze niet op chronologische volgorde. Ik begon per ongeluk niet met de eerste, maar met Midnight Madness en 7 Wishes. Het viel me nogal tegen.

Pas toen ik het debuut Dawn Patrol op had liggen, was het weer genieten geblazen. Alle tien nummers waren goed in mijn geheugen blijven zitten en voelden gelijk weer als klassiekers. Na alle vijf lp's weer een keer of drie te hebben gehoord, merk ik dat de rest ook weer wat groeit. Toch blijft de eerste mijn absolute favoriet. Deze kan ik rustig twee keer met plezier achter elkaar draaien.

Betreft de teksten twijfel ik tussen minpunten en nostalgie. Wanneer ik de teksten meelees vind ik het teveel oppervlakkige jongvolwassen boy-meets-girl teksten. Maar als ik 'Penny I got your number' hoor en denk aan de tijd dat de 'telephone' nog iets was om thuis mee te bellen wordt ik ook nostalgisch.