Mist of Misery - Unalterable (2019)

Het is de mensen vast niet ontgaan dat het de afgelopen week nogal mistig is geweest in Nederland (wrs ook in België?), waardoor er toch een hele andere atmosfeer ontstaat voor muziek. Meestal met dit soort weer momenten luister ik toch graag naar dit soort atmosferische black metal projecten, en ik vond het dus ook heel toepasselijk om naar 'Mist of Misery' te gaan luisteren (net zoals dat ik het toepasselijk vond om de film 'The Mist' te gaan kijken, lol). Een paar maanden geleden kwam ik deze band toevallig tegen omdat ik een album had afgeluisterd en je dan door Spotify in van die radiokanalen gegooid wordt, waar ik dus (net zoals hier) regelmatig op nieuwe muziek stuit.

Mist of Misery brengt eigenlijk een bak enorme ellende met zich mee, wat vol harde geluiden over ons neer dwaalt. Het is weliswaar het soort atmosferische black metal dat ik zoek, daar kan ik echt niet omheen maar, er zaten veel haken en ogen aan waardoor ik toch een beetje af zie van een hoog cijfer. Zoals het feit dat deze plaat gewoon echt té lang duurt. Op Spotify duurt het album anderhalf uur, hier zelfs nog bijna twintig minuten langer, dat is echt onnodig. Dat resulteerde dan wel dat ik dacht dat ik naar een bepaalde compilatie aan het luisteren was al vond ik dat niet echt terug. Je luistert dan gewoon eigenlijk twee uur lang naar het zelfde want, veel afwisseling vond ik nou ook niet bepaald aanwezig.

Toch vermaakte het redelijk vaak behoorlijk, Halls of Emptiness klapt er gelijk goed op en is in mijn ogen één van de uitschieters. Maar goed, zoals ik al aangaf; het verandert ook niet bepaald veel. Het was heel makkelijk om dit onder het gamen aan te zetten maar, ik zal er niet gauw weer anderhalfuur voor gaan zitten persoonlijk.