The Gloaming - 3 (2019)

Wederom een prachtige hoes! Daar lijken ze een abonnement op te hebben...

Ik kijk hier erg naar uit, heb 1 en 2 bijzonder vaak gedraaid.

Wederom afkomstig van het duo Shana & Robert ParkeHarrison.

Je hoefde geen Nostradamus te zijn om te kunnen voorspellen dat het nieuwste album 3 zou gaan heten, gezien de voorgangers The Gloaming en 2. Net als op het voorgaande album wordt de luisteraar getrakteerd op zo’n zeventig minuten luistergenot. Ook het artwork doet weer vertrouwd aan, wederom verzorgd door het duo Shana & Robert ParkeHarrison.

Uiteraard is ook op 3 weer gekozen voor een combinatie van traditionals en eigen composities. Hun unieke geluid is in de loop der jaren niet veranderd, dat zal ook moeilijk gaan met de karakteristieke en uit duizenden herkenbare zang van Iarla Ó Lionáird, maar ook het vioolspel van Martin Hayes vormt voor mij een van de belangrijkste pijlers in de muziek van The Gloaming.

Het knappe aan de muziek van The Gloaming is hoe traditie en innovatie hand in hand gaan, muziek diep geworteld in de Ierse cultuur. Uiteraard met teksten gezongen in Gaelic zoals opener The Weight of Things, gebaseerd op het recente gedicht Meáchan Rudaí van Liam Ó Muirthile. Maar men grijpt net zo gemakkelijk terug naar de zeventiende eeuwse dichter Eoghan Ruadh Mhac an Bhaird in My Lady Who Has Found the Tomb Unattended.

Bewonderenswaardig is dat het album toch wederom homogeen klinkt. Uiteraard krijgen de overige drie bandleden ook genoeg ruimte om op de voorgrond te treden. Thomas Bartlett’s bijdrages zijn over het algemeen erg subtiel, The Lobster en The Pink House zijn goede voorbeelden daarvan. Hij drukt op de albums van The Gloaming minder zijn stempel als producer dan op zijn andere producties, zoals bijvoorbeeld op Shelter van Olivia Chaney. Hetgeen wel logisch is als je werkt met zulke doorgewinterde muzikanten.

Misschien is het vloeken in de Ierse kerk, hoe zou The Gloaming klinken als men in het Engels zou zingen? Waarschijnlijk zou het karakter van de muziek voor een deel veranderen. We zullen het waarschijnlijk nooit weten, want daarvoor is de muziek toch te diep geworteld in de Ierse traditionele muziek en dat is totaal niet erg, want 3 levert wederom wonderschone muziek op. Nederland heeft trouwens het voorrecht dat de Europese tournee op de dag van de release begint in TivoliVredenburg, Utrecht.

Ik kan niet geloven hoe goed dit is en hoe zeer de muziek me meeneemt in een droom ...wow!
4.5*

Bij vlagen on-Iers goed. Maar naar mijn smaak net iets te veel instrumentale fiedel-nummertjes.

Ik had het geluk erbij te zijn. Wat een wondermooi optreden! Er werden (uiteraard) veel nummers van deze nieuwe plaat gespeeld, die ik vluchtig in de ochtend had beluisterd. De opener (The Weight of Things), the Lobster, Athas en Reo zijn mij het meest bijgebleven.

Helaas hadden ze het nieuwe album niet op vinyl bij zich, dus ik zal me de komende tijd moeten vermaken met Spotify.

Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier):

Het blijft fijn dat ik hier af en toe hard kan roepen: luister dit! Een Solange heeft dat misschien niet nodig, maar de Iers/Amerikaanse supergroep The Gloaming wel. Ook hun derde album krijgt amper aandacht van Nederlandse media en bij hun prachtige concert in de grote zaal van TivoliVredenburg hoorden mijn zoon en ik vooral veel Engels om ons heen.

Wat maakt deze band die wereldberoemd is in Ierland zo bijzonder? Net als op hun vorige twee albums slaan Martin Hayes (viool), Caoimhín Ó Raghallaigh (viool) Dennis Cahill (gitaar), Iarla Ó Lionáird (zang) en pianist en producer Thomas Bartlett een brug tussen klassieke muziek en pop. Geraffineerd wekken deze virtuoze muzikanten vaak eeuwenoude muziek en gedichten tot leven. Ze geven elkaar volop de ruimte, waarbij thema’s steeds met tal van variaties worden uitgewerkt. Opzwepend, dan weer ontroerend.

Kijk vooral even naar de videoclip van openingstrack The Weight of Things, gebaseerd op een gedicht van de vorig jaar overleden Ierse dichter Liam O’ Muirthuile of luister naar het meditatieve Áthas (vreugde).

Ook op dit derde album worden dit soort in Gaelic gezongen nummers afgewisseld met instrumentale stukken, waarin Martin Hayes op viool de hoofdrol opeist. De prachtige melodieën van The Pink House en The Lobster nestelen zich blijvend in je hoofd.