Battle Beast - No More Hollywood Endings (2019)

Power metal met 80's pop metal in de aderen ingespoten. Het luistert allemaal (te?) makkelijk weg en de frontvrouw kan er wat van. Leuke niks aan de hand plaat.

Na het fantastische Bringer of Pain keek ik hier enorm naar uit, maar ik ben toch een beetje teleurgesteld. No More Hollywood Endings is een fijne plaat hoor, en bevat een aantal uitstekende songs, maar de stap naar een nóg poppier geluid had van mij niet gehoeven. Bij vlagen benaderd Battle Beast hier het geluid dat Nightwish met Anette Olzon had, en hoewel ik dat geluid kan waarderen, wil ik Noora Louhimo horen scheuren met haar stem. Het album bevat met 'Endless Summer' een heuse poging tot een pophitje, en met 'Unfairy Tales' wordt Bon Jovi een eerbetoon gegeven, maar meer dan geinig vind ik het allemaal niet. Met het titelnummer en het pakkende 'Eden' staan er echter ook ijzersterke tracks op. Later grijpt de band heel even terug naar het power metal geluid van weleer op 'Raise Your Fists' en 'The Golden Horde', maar eigenlijk voelt de plaat daardoor alleen maar inconsistenter aan. Laten we het houden op een wat onevenredig uitgewerkte verzameling ideeën. Toch niet onaardig.

De eerste keer Battle Beast en ik ben zeer aangenaam verrast!
Dit klinkt vele malen beter dan "rivaal"band Beast in Black, met name de zangeres heeft een geweldige strot.

World on Fire! Zo moet power metal klinken voor mij.

Bijzonder talentvolle frontvrouw! Meestal ben ik niet zo gek van dat hoge bereik van hun gezang, maar zij heeft een korreltje op de stembanden dat het wat rauwer maakt en dat smaak ik wel!

Voorts heel degelijk album met enigszins voorspelbaar opgebouwde nummers, maar daarom niet minder leuk om naar te luisteren. Geen moment heb ik me verveeld met dit schijfje.