Joey Walker - Supersoft (2019)

Ja hoor, ik kom bij een album uit, ga er onbevangen in en dan blijkt het om een 'queer-zanger' te gaan. Echt, het lijkt wel of ik ze uitzoek, maar elke keer is het weer toeval. Of toch niet?! In elk geval wist ik niet dat de voorganger van Supersoft ook daadwerkelijk Queer heet.

Zijn het de emoties die hier op dit album een rauw randje krijgen wat het interessant maakt? Spannende indie-pop? De vele laagjes die je ontdekt en waar je avontuurlijk doorheen moet gaan? Het zou zomaar kunnen.

Joe Walker zet zichzelf neer als de maker van 'twink-rock'. Ik vind dat een beetje een raar etiket. Supersoft is in mijn oren namelijk een behoorlijk volwassen klinkend album. In een interview maakt hij duidelijk dat het een grap is. Niet al te serieus nemen dus.

Het doet me een beetje denken aan het debuut van Patrick Wolf indertijd. Niet qua inhoud, maar het gevoel dat je er toen bij kreeg en nu weer opnieuw bij krijgt. Hier is iets aan de hand. Deze artiest heeft iets bijzonders waar je je vinger niet op kunt leggen. Qua teksten is Walker heel open en dat geeft soms best een naar gevoel. Op een nummer als On Top is dat goed voelbaar.

Opener Frank is ontstaan toen Walker Tom Waits voor het eerst hoorde.

Dit tweede album is een opwindend en vooral kort avontuur van een veelbelovend artiest. Supersoft gaat om ' sex is sin, sex is win' aldus Walker. Dat u het weet.