Boogie - Everythings for Sale (2019)

Deze gast klinkt als Chance the Rapper

Zijn stem wel een klein beetje, maar zijn manier van rappen totaal niet.

Wel een aardig debuut. Boogie is vooral goed in het vertellen van zijn persoonlijke verhalen.
Z'n beatkeus en flow zijn een beetje standaard en redelijk volgens de huidige trends. Ook weer niet heel slecht ofzo, maar nergens waarvan ik denk: Dit is echt heel uniek en dope.

Wel grappig dat dit bij Shady is getekend, want zo klinkt het niet echt.

Alleen zijn stem inderdaad

2019 is gestart met een timide knal.

Voor mij komt deze rapper helemaal uit het niets. Toen eind 2017 bekend gemaakt werd dat Boogie de nieuwste telg is in het Shady-kamp was ik verward maar tegelijk ook zeer benieuwd. Het zit nog steeds zo in mij gebakken dat ik het hele G-Unit/Shady/Aftermath-team met een grote interesse volg... al is het de laatste jaren niet echt nog een team te noemen.
Boogie was te gast op Book of Ryan van Royce da 5'9" waar hij me positief opviel maar verder bleef ik vooral in het ongewisse.

Pril in het huidige jaar was het album er dan net zoals het nieuws van zijn getekend contract: als een verrassing. Zonder enige verwachting begon ik aan Everything's for Sale en het overtuigde me meteen.
Deze LP is met zijn kleine 40 minuten een project met een consequente en laidback sound.

Naast Soho, Rainy Days en Self Destruction moet je hier geen knallers verwachten. Het gros van dit debuut bestaat uit rustige nummers waar Boogie met zijn manier van rappen en harmoniëren prima tot zijn recht komt. Spannend wordt het nergens, maar het luistert o zo lekker weg.

Lolsmh is voor mij persoonlijk het enige mindere moment in een anders uitermate genietbaar project.

Boogie moet gewoon in zijn comfortzone blijven en niet te veel met andere artiesten gaan samenwerken en/of te veel bemoeienissen van Eminem opzoeken. Blijkbaar was het Boogie's voorwaarde dat hij gewoon artistieke vrijheid mocht behouden toen hij zijn contract tekende bij Shady/Interscope... dit kan enkel maar positief uitdraaien lijkt me. Geen Slaughterhouse-gevalletje hierzo.

4*

Vroeger, tijdens mijn middelbare schooltijd, volgde ik alles wat Shady deed - niet alleen wat ze uitbrachten, maar ook wie ze allemaal contracteerden en mogelijk gingen contracteren. (Denk vaak aan Stat Quo in dit verband, die omarmd was door Shady én Aftermath, en na 50 en The Game het nieuwe grote talent leek te worden. Treurige carrière is dat geworden.) De laatste jaren volg ik Shady slechts zijdelings, de meeste artiesten boeien me niet zo, maar ik vind het tof dat er nu wordt samengewerkt met Griselda en breder: ik vind het tof dat ze er nu artiesten onder contract staan die nog helemaal 'hun eigen ding' doen. Waar Obie Trice en Slaughterhouse heel nadrukkelijk in de Shady Records-mail werden geduwd, kan nu ook Boogie volkomen zijn eigen gang gaan. Zonder Shady had ik het album wellicht nooit gehoord, maar had het waarschijnlijk wel precies zo geklonken (op de verse van Eminem na).
Sluit me verder aan bij de meningen hierboven: inderdaad een verdienstelijke plaat, keurig geproduceerd, sfeervol, heel aardige rapper die geen gekke dingen doet. Echt omver blazen doe het album me helaas ook nergens.

Toentertijd niet echt de aandacht gegeven dat deze plaat verdiende. Hoewel dit album redelijk veilig aanvoelt raakt het wel alle juiste snaren. Beetje jammer dat Eminem de aangename vibe weer eens komt verzieken. Blij dat ik nog een keer ben teruggegaan voordat ik het nieuwe album een kans ga geven.