Chet - Fight Against Darkness (2007)

Dat er uit Canada prima artiesten komen wisten we al. Denk aan Rufus Wainwright (en zijn hele familie), Arcade Fire, Joni Mitchell, Neil Young, Leonard Cohen en zo kan ik er nog wel wat opnoemen.
Van Chet had ik tot recentelijk nog nooit gehoord, maar dat we met een eigengereide band te maken hebben die soms wat Arcade Fire echoet is nu wel duidelijk. Ook hier een stem die soms wat zwalkt en waar je even doorheen moet en ook hier authentieke instrumenten (waaronder strijkers).

Opener The Shepherd is al zo'n nummer waar ik gelijk aan Arcade Fire moest denken. Een beetje rammelend (de Canadese band Hidden Cameras kan dat ook) en lekker eigenwijs. En dan dus die stem. Typisch een nummer dat je nieuwsgierig doet maken naar de rest.
Ships Sink In The Fall zet met de zang al gelijk weer de toon. Het is soms op het randje en zal er voor zorgen dat veel mensen afhaken omdat ze het niet trekken. Het nummer begint rustig en duister en klinkt kaal. Langzaam aan komt er van alles bij en gaat het alle kanten op: ruiger hier en daar alhoewel dat snel ingedamd wordt en aan het eind zelfs een zwierig wals-achtig melodietje.
Fight Against Darkness doet wat aan Morrissey denken. Het is een mooi, melodieus nummer met een heerlijk zwoel orgeltje. Klinkt zoet maar is het niet omdat de muziek van Chet rauwe randjes blijft behouden en daardoor best spannend klinkt.
By Night Into Paradise heeft dat rauwe ook terwijl het nergens ruig is. Zeker als de sax erbij komt en het tempo omhoog gaat dan krijgt het zelfs wat Jarvis Cocker/Pulp-achtigs. Uiterst origineel wil ik dit nummer wel noemen. Motown anno 2007 met een lekkere twist.
Because My Name Is Lion heeft het donkere van bands als Tindersticks of Nick Cave & the Bad Seeds. Ik ben dol op die bands en dit nummer kan mijn goedkeuring dan ook zeer zeker krijgen. Wat heerlijk om dat vette orgel geluid er als een dikke jus overheen gegoten te krijgen.
Dollarton Harbour heeft wederom die Motown link en dan op geheel eigen wijze vertolkt. De zanger vertoont weer acrobatische toeren met zijn stem en gaat flink de hoogte in. Slepend, tergend en o zo lekker.
Very Old Story is wat helderder en minder donker. Het ademt het lieflijke van bijv. de new acoustic movement of de sfeer van José González. Akoestische gitaar met lieflijke begeleiding.
Don't Let Your Cruel Heart Count Me In is een warm nummer met een scherp gitaarrandje. Onderkoeld en spannend. Nergens komt het tot een explosie terwijl je die wel verwacht.
Because I've Never Known Trouble zit ook bijzonder in elkaar. Het heeft een laagje waar ik mijn vinger nog niet op kan leggen. Het zit sterk in elkaar en zuigt je op als een spons.
The Explanation is ook donker en de stem blijft een hoofdrol vertolken. Langzaam aan voeren ze het tempo op met rammelende gitaren a la een Sonic Youth.

Een hoop namen als vergelijkingsmateriaal en dat is altijd gevaarlijk zeker in dit geval omdat Chet wel op zichzelf kan staan. Toch heb ik het gedaan om mensen een wake up call te geven. Ik denk dat er best wat liefhebbers voor te vinden zijn.
Zelf moet het nog even goed op me inwerken allemaal en daarom start ik op 3,5*