Lamb - The Secret of Letting Go (2019)

Ben hier erg benieuwd naar. Vorige 2 bevielen me uitstekend. Armageddon Waits klinkt alvast goed. Wat is de stem van Louise er weer heerlijk ingemixed! Hoop dat ik ze dit jaar weer een keertje live mag zien. Komt Lamb nóg beter uit de verf.

Ook ik ben weer benieuwd naar deze nieuwe worp van Lamb. Er zijn inmiddels drie nummers op YouTube te vinden (Moonshine, Armageddon Waits en Illumina). Van Moonshine weet ik nog niet wat ik ervan moet vinden, de andere twee zijn toch wel weer sterk.

Weet niet waarom, maar ik verwacht hier (heel) veel van. De vorige worp was ook uitstekend. De combinatie Andy en Lou is toch wel goud. ...Yin en Yang...

deric raven waarom 4*. En hoe is het album tot je gekomen?

Prima plaat ?
Veel meer kan ik er niet over zeggen, kreeg deze eind februari binnen om te recenseren. Daar zijn mijn bevindingen als eerste te lezen; ongeveer 3 dagen voor de releasedatum.

Archives for Leon Pouwels » Written in Music - The Online Music Magazine - writteninmusic.com

Wat leuk! Lees het graag.

Dankjewel?
Ook erg leuk om te doen.

Ik kan er verder nog weinig over kwijt, maar wat weet Barlow zichzelf te overtreffen in het instrumentale hoogtepunt Deep Delirium.

De tweede helft, vanaf zeg maar Imperial Measures wordt het 'de klassieke' Lamb die ik graag hoor, voorlopig 3.5, maar met stijgpotenties.

Alleraardigst plaatje met veel klassieke elementen zoals strijkers, blazers en piano. Gelukkig is Lamb haar roots niet vergeten en wordt op een aantal nummers ook de synthesizer en drumcomputer van stal gehaald. Niet het beste wat ik van ze heb gehoord en soms ietwat te tranentrekkerig voor mij, maar Lamb moet hun eerste slechte plaat nog maken. Uitschieters zijn Moonshine, Deep Delirium en Illumina.

Luister maar eens naar het debuut album en je hoort al veel cello en violen (dus ze verloochenen idd hun roots niet)

Vandaag voor het eerst volledig beluisterd. Er staan prachtige tracks op, maar ook echt mindere. Ik vind het erg jammer dat dit verschil té groot is binnen 1 album. Op het eerste gehoor is Bulletproof het dieptepunt (een nummer om door te skippen) en Illumina het hoogtepunt (een nummer om op repeat te zetten).

Er wordt gezegd dat ze terugkeren naar de roots, en op het gebied van instrumentatie kan ik me hier in vinden. Grote verschil is dat er veel minder muzikale energie te vinden is. Pak het eerste album en beluister bijvoorbeeld Merge en God bless. Dit knalt en knettert vergeleken met de Lamb op dit album. Niks hoeft hetzelfde te blijven, maar als ik mag kiezen....!

Al met al krijgt dit album wel een voldoende, maar verder dan een 3,5 kom ik nog niet.

Fijn album. Ieder nummer heeft z'n charme, al mocht het tempo heren der wel wat vaker opgeschroefd worden. Album dut nu soms wat in, naar mijn smaak. Illumina, Armageddon waits, the secret of letting go En deep delerium hoogtepunten. Geen negatieve uitschieters.

Wat een heerlijke producties! Het is dat de stem van de zangeres me over het algemeen niet heel veel doet. Maar vaak genoeg blenden de producties en de vocals toch fijn samen! De eerste 2 nummers doen me niet zo veel, maar vanaf track 3 flowt het album heerlijk door! Eigenlijk mijn eerste Lamb project die ik volledig gecheckt heb. Toch maar wat meer graven naar hun oudere werk.

Lamb is altijd voor mij al een 1 + 1 = 3 geweest.
Lou's (voor mij) engelen stem met toch een duiveltje ergens erin en de fenomenale producties van Andy die alles tot een magisch geheel maakt.

Ook nu weer is het voor mij een dikke schot id roos....

Al vanaf de eerste klanken van The Secret Of Letting Go krijg je de indruk dat Lamb de kant op gaat waarmee Louise Rhodes zichzelf solo op de kaart zette. Niks is minder waar. Een fractie lang gaat de gedachte door je heen dat je bij Phosphorous naar een Ierse traditionele folk band aan het luisteren bent. Dan mag Andy Barlow de duisternis oproepen met aangename keyboard akkoorden. De gespannen sfeer binnen de band was het startpunt van de plaat. Sterker nog, met de titeltrack zouden ze eigenlijk een dikke punt zetten achter hun creatieve relatie. Blijkbaar leverde het juist genoeg inspiratie op om verder te gaan. Het klinkt allemaal een stuk grimmiger. Het poeslieve stemgeluid van Rhodes heeft zich ontwikkeld tot een meer volwassene benadering. De aansluiting met de donkere beats is meer dan treffend te noemen, en ze geeft haar muzikale evenbeeld ook meer mogelijkheden om zich uit te leven.

Phosphorous mixt de Clannad achtige ambient perfect met de kerkelijke gotische strakke jaren tachtig sound. Het belooft gelijk al veel goeds. Hier hoor je nog wat terug in de toegankelijke vocalen, vervolgens wordt het verder stap voor stap verder afgebroken. Vervreemding staat centraal in Moonshine. Rhodes kronkelt nog alle kanten op, waarbij ze de hoge regionen ook treffend weet te raken. Het geflirt met het rapgedeelte levert een aangename break op, waardoor het net die push krijgt waardoor het boven zichzelf uit stijgt. Op deze manier blijven ze schatplichtig aan hun triphop verleden. Dat ze Armageddon Waits dropten als eerste single is een juiste keuze. Hiermee leveren ze een visitekaartje af, en laten ze horen welk ontwikkelingsproces ze zijn ondergaan. Naar eerst wat van de basis terug te laten horen, gaan ze halverwege helemaal los. Nog steeds is het filmische dominant aanwezig, maar er wordt gekozen voor zwaarder werk, zonder de geloofwaardigheid te verliezen. Absoluut representatief voor het totaalplaatje. Ideaal voor een James Bond score, waar de hoofdpersoon het niet overleeft.

Drum-‘n-bass beats staan centraal bij Bulletproof, al gaan die al snel hun eigen onverschillige weg. Met de nodige bliepjes en getingel worden ze tot halt geroepen. Strak in het regiem marcheren ze door de elektronica heen. Dat de titeltrack The Secret Of Letting Go de basis vormde hoor je niet duidelijk terug. Om eerlijk te zijn komt het eerder over als een probeersel welke nog niet geheel is uitgewerkt. Er zitten prachtige elementen in verwerkt, zeker met de orkestrale instrumentatie, maar het begin past er niet treffend bij. Door deze dwarsheid is er ruimte gecreëerd om verder aan de slag te gaan. Dat ze het verleden niet helemaal kunnen laten rustig beluister je in het gevoelige Imperial Measures. Het zou zich weer prima staande houden op het debuut. Hier is het mij net teveel down to earth. De onvoorspelbaarheid van The Other Shore gaat meer de diepte in. Het vraagt meer aandacht, juist vanwege het onheilspellende. Terwijl Rhodes in principe weinig verandering in haar voordracht brengt, mag de waarde van Barlow niet onderschat worden. Gevoelens krijgen in de juiste ambiance meer kleur. De triestheid van de blazers moet je gesteldheid nog verder naar beneden trekken, maar wil het ook extra glans geven.

In Deep Delirium gaat de dance van de jaren negentig een verbond aan met de uitspattingen van tien jaar eerder. Met veel bombastisch getoeter richten ze zich met deze clubtrack op het feestende publiek. Wat zouden house producenten hier graag mee aan de slag willen gaan. Dat Rhodes hier rustig haar kopje thee mag benutten, heb ik totaal geen moeite mee. De energie die dit oproept weet Barlow heerlijk extravert naar buiten te brengen. Absoluut het hoogtepunt van dit album. De rol eist de zangeres wel weer terug in Illumina,ook hier zijn het de noise fragmenten en harde drumslagen die de opbouw bepalen.
De vocalist laat de song ademen, maar het is wel degelijk haar partner die de zuurstof aan levert. The Silence in Between overstijgt nogmaals alles wat er tot nu toe gebracht werd. Een bloedmooie ballad waarbij Rhodes zichzelf naast Kate Bush en Tori Amos een podiumplek weet te benutten. Muzikaal gezien heeft het veel weg van traditionele Schots of Iers materiaal. De stilte van het zilvergrijze landschap wordt wijselijk ingevuld. Dat we hierna ook nog getrakteerd worden op het gelijkwaardige One Hand Clapping is mooi mee genomen. Vaak wordt er reikhalzend uitgekeken naar nieuw werk als een act voor langere tijd uit de running is. Hier kan terecht gezegd worden dat ze helemaal terug zijn. Waar een crisis toe kan leiden.

Lamb - The Secret of Letting Go | Electronic | Written in Music - writteninmusic.com