Millie Jackson - It Hurts So Good (1973)

Millie Jackson heeft heel wat uit te vechten met de (misstanden van de) maatschappij en de burgers (lees: haar zogenaamde vrienden). Is dat een probleem dan? Zeker niet. Terwijl haar debuut zich nog enigszins liefelijk aandeed, wordt het hier allemaal wat pittiger en controversiëler. Om er wel zeker van te zijn dat de sociaal-kritische boodschap van de nummers als I Cry, Breakaway, Two-Faced World en Hypocrisy (inclusief de reprise ervan) op de juiste, gefrustreerde wijze wordt uitgedragen, hebben ze maar besloten dat deze nummers gebracht moeten worden met een – tot op zekere hoogte – rauwe, soms best zware, en bovenal erg funky instrumentatie. Dichterbij onversneden power-funk zijn Millie Jackson’s nummers, dacht ik zo, nooit geworden. Dat alleen maakt dit een noemenswaardig album. Ze behoren in ieder geval tot het betere werk van It Hurts So Good. Wat er verder nog op dit album te vinden is, zijn twee mooie ballads, het titelnummer, It Hurts So Good, en Good to the Very Last Drop, beiden toch ook wel weer erg fraai (geheel in de stijl van de Muscle Shoals sound). Tot slot staan er een aantal door Motown-beïnvloedde nummers op; die zijn iets minder (minder dan die die op haar debuut verschenen). Vooralsnog houd je een leuk album over, die vooral interessant is door de funk.