Millie Jackson - Millie Jackson (1972)

Ontzettend leuk en bovenal verfrissend debuut. Op deze plaat van Millie Jackson wordt op een briljante wijze omgesprongen met de hipste soulmuziek van toen: ze besloten om het geluid van Philadelphia, Detroit en Memphis gewoon met elkaar te blenden! Dat maakt dit uiteindelijk één van de leukste (soul)albums van toen, en één van de beste albums uit de Millie Jackson-catalogus. Talloze beluisteringen heb ik achter de rug, en met iedere beluistering lijkt hij leuker te worden. De grote hit van het album is het vrolijke (en manvriendelijke!) My Man, A Sweet Man en samen met het breekbare I Miss You Baby laat het een hele andere kant van Jackson horen dan de feministische vrouw die ze op latere albums (vanaf Caught Up uit 1974) zou zijn. Toch is haar sterke, eigenaardige persoonlijkheid al zeker hier en daar te horen. Het heerlijke, funkende I Ain’t Giving Up en Strange Things sluiten prima aan bij de, wat later zou blijken, strijdlustige dame in spe. Het liefdeslied You Are the Joy of My Life is vooral opvallend omdat je onbekenden kunt voorhouden dat dit Gladys Knight is. Hun stemmen zijn bijna identiek en tel daarbij op dat ook deze compositie nogal Motownachtig aandoet. Zeer opmerkelijk op zijn minst. Het is echter de duisterheid van het adembenemende, soms ietwat gospelachtige – iets wat niet aan de titel ligt, A Child of God (It’s Hard to Believe), dat een ijzersterke compositie blijkt te zijn. De sociaal-kritische teksten zijn geen onbekend verschijnsel in het soulgenre, maar velen gaan niet gepaard met de juiste sfeer; deze versie is áf. Uiteindelijk een bijna perfect album. Soms een beetje pretentieloos, neem My Man, A Sweet Man, maar bij Millie is dat juist erg leuk. Vooral door het contrast van een paar jaar later.