Shirley Collins and the Albion Country Band - No Roses (1971)

Shirley Collins is een traditioneel-Engelse folkzangeres wiens heel folky stemgeluid je mooi vindt of je tegen de haren in doet strijken. Ikzelf kan er geen albums lang naar luisteren, maar hier maak ik een heel grote uitzondering, want het gaat hier om het meest pure samengaan van de Engelse traditionele folkmuziek met de toen nieuwe folkrockstroming.
Flink wat folkpuristen vonden dat gedoe met rockers die "hun" heilige huisjes verkrachtten met elektrisch versterkte muziek maar niets, en gevestigde namen uit de folkhoek als Martin Carthy (die zich bij Steeleye Span voegde) en Dave Swarbrick (naar Fairport Convention) werden een beetje als overlopers gezien. Maar ook Shirley Collins -al sinds de jaren '50 actief, o.a. met haar zus Dolly - bleek een open oor te hebben voor het nieuwe geluid - en kreeg bovendien een verhouding met één van de grondleggers van de folkrock, Fairport Convention/Steeleye Span oprichter en basgitarist Ashley Hutchings. In 1971 zouden ze trouwen.
Hutchings was de mastermind achter Collins' nieuwe album, en hij trok een blik aan bevriende musici open uit de traditionele- en de folkrockhoek. De lijst namen lijkt eindeloos:
Shirley Collins (vocals)
Ashley Hutchings (electric bass guitar)
Richard Thompson (electric guitar, acoustic 12-string guitar)
Maddy Prior (vocals)
Colin Ross (Northumbrian small pipes)
Simon Nicol (electric guitar)
Lal and Mike Waterson (vocals)
Royston Wood (vocals)
Barry Dransfield (fiddle)
Dave Bland (concertina, hammer dulcimer)
Ian Whiteman (piano)
Roger Powell (drums)
Lol Coxhill (alto saxophone)
Alan Cave (bassoon)
Tony Hall (melodeon)
Dave Mattacks (sticks, drums)
Dolly Collins (piano)
John Kirkpatrick (accordion),
Nic Jones (vocals and fiddle)
Tim Renwick (electric guitar, acoustic 12-string guitar)
Francis Baines (hurdy-gurdy)
Alan Lumsden (ophicleide)
Royston Woods (vocals)
Steve Migden (French horn)
Trevor Crozier (Jew's harp)
Deze voetbalelftallen aan musici werd The Albion Country Band gedoopt, maar echt sprake van 1 band is er natuurlijk niet, het is niet meer dan een naam. Dit is dan ook een eenmalig project, en evenzeer Collins' album als Hutchings', de eigenlijke architect van No Roses.
Echter, het geheel klinkt daarentegen zeer coherent, en is folkrock van de bovenste plank. Hoogtepunt is het spookachtige Murder Of Maria Marten (gezongen vanuit het perspectief van de moordenaar: "Adieu, adieu, my loving friends, my glass is almost run/On Monday next will be my last, when I am to be hang'd/So you young men who do pass by, with pity look on me/For murdering Maria Marten I was hanged upon the tree"). Als je gebeten bent door de folkrockbug en Fairport, vroege Thompson en vroege Steeleye Span je ding is, vergeet dan vooral deze niet.
5 sterretjes maar weer ...

The Albion Country Band groeide uit tot een echte band, zij het met horten en stoten en zonder Shirley Collins; pas in 1976 verscheen het in 1973 opgenomen album Battle Of The Field, opgenomen door de derde line up van de groep in 1 jaar tijd, toen bestaande uit Hutchings, Martin Carthy (ex-solo, ex-duo met Dave Swarbrick, ex-Steeleye Span), Simon Nicol (ex-Fairport Convention), John Kirkpatrick, Sue Harris en Roger Swallow. Ook dat is een must-have, maar nog niet op Musicmeter geplaatst.
The Albion Country Band muteerde uiteindelijk via The Etchingham Steam Band tot Albion Dance Band en daarna, decennialang en met heel veel personeelswisselingen en Hutchings als enige constante, simpelweg The Albion Band. Shirley Collins zou eind jaren '70 scheiden van Hutchings en trad terug uit de muziekwereld, hoewel haar aanzien hoog blijft (zie 4CD box Within Sound op het Fledg'ling label, 2003).

Het is bijna niet te bevatten in hoeveel klassieke folkrockalbums Ashley Hutchings van 1969 tot 1973 -als twintiger- een pioniers/voortrekkersrol had. Kom daar nu nog maar eens om.

Het is jammer dat Ashley Hutchings een beetje verblind was door de liefde. Nu was dit ook wel meer bedoeld als een Shirley Collins album, maar het resultaat was nog beter geweest als Maddy Prior (die toch al aanwezig was!) het hele album ingezongen had.

Prior heeft een vergelijkbaar type stem, alleen dan in alle opzichten beter.

Het mag de pret echter niet drukken, het album is precies wat je mag verwachten van al deze muzikanten. Oprechte, traditionele folk, maar dan elektrisch. Blind aan te schaffen voor de liefhebber.

Eens met vorige schrijvers: de stem van Collins zal ook nooit mijn favoriet worden, en als Maddy Prior dit had gezongen dan was het resultaat inderdaad beter geweest. Of eigenlijk: nóg beter, want No Roses is zo ook al een hoogtepunt in de folkgeschiedenis. De absurde grootte van de band vertaalt zich in een ongelooflijk rijk geluid en de composities zijn ook van hoge kwaliteit. Echt bizar wat Hutchings in deze periode allemaal gecreëerd kreeg...