Mojave 3 - Ask Me Tomorrow (1995)

Slowdive was dood, lang leve Mojave 3. Dacht ik. 2,5 ster

Zitten hier niet ook twee ex-leden van Chapterhouse in?

dit plaatje heb ik zot gedraaid toen het pas uitkwam....

samen met sophia's fixed water was dit de soundtrack om mijn melancholische buien mee door te spoelen

wie had ooit gedacht dat slowdive zich op dergelijke wijze zou heruitvinden

spijtig dat dit niveau nooit meer gehaald werd op de volgende albums

Pictures is ook zo'n nummer voor 1 van mijn melancholische buien, heerlijk

Ik vind dat dit veel te weinig punten krijgt, als je het vergelijkt met Slowdive is het inderdaad wat minder. Maar als eender welke vaderlandse groep dit nu zou uibrengen zouden ze bejubeld worden.
Nu de muziek :

De strijkers hebben de synths overgenomen, de akoestische gitaar de electrische (hier en daar merk je nog een vleugje distortion en reverb), dit is americana slowdive-style. Waarom hield niemand er van?

Dit album was een even grote fuck you tegen de wereld als Pygmalion van Slowdive. Waar dat Pygmalion commerciële zelfmoord was leverde het een meesterwerk op. Daarna heeft Slowdive zich opgeheven om dan met 3 leden verder te gaan in Mojave3, en een album te maken met mooie liedjes.

Gewoon mooie liedjes.

Wat vloeken in de kerk was voor al de aanhangers die ze nog hadden. Niet commercieel genoeg om op de radio te komen, en niet hip of arty genoeg om een cult following te krijgen. We spreken over 1996, al mijn vrienden (en ik) luisterden naar DJ Shadow, Boards of Canada, Outkast, Tricky, Portishead, LTJ Bukem, Underworld, en anderen. Deus bracht net hun tweede (moeilijke) uit, het britpop era was over zijn hoogtepunt. En de interesse van mensen, zeker voor dit soort muziek was er niet.

Maar mensen, modes en smaken veranderen. Als je wel te vinden bent voor Slowdive, wat Americana etc moet je deze toch eens proberen.




ps. "Where is the love" skip ik wel : doet me te hard denken aan "there is a kingdom" van Nick Cave (of de helft van The American Songbook).

Mwah, ik ben niet zo onder de indruk van deze plaat. Erg dromerige popmuziek, maar niet erg spannend. Op zich zitten de nummers allemaal prima in elkaar, maar in tegenstelling tot Slowdive klinkt Mojave 3 vooral erg veilig. Ik mis met name de bloedmooie gitaarmuren. Tomorrow's Taken vind ik gek genoeg wel een positieve uitzondering hierop. De strijkers die dat nummer afsluiten zijn dan ook bloedmooi. Afsluiter Mercy is ook zeer sterk, net iets meer pit dan de rest van het album. Het zijn deze twee nummer die mij dit album een nipte voldoende doen gunnen.

Het is lang geleden dat ik nog eens een stem heb gegeven nog voordat ik het album volledig heb uitgeluisterd. Maar zowat halverwege "Candle Song 3" voelde ik de nood om hier meteen een 4 te droppen . Ik zit nu aan "Pictures" en blijf achter mijn snap judgement staan.

Op Velvet Underground-leest geschoeide dream-pop met zeer mooie samenzang van Halstead en Goswell.

In de annalen van de Britse muziekgeschiedenis neemt Mojave 3 een bijzondere plek in, geworteld in de etherische soundscapes die hen onderscheiden van hun tijdgenoten. Het jaar 1995 markeerde de geboorte van hun album Ask Me Tomorrow, een werk dat zich wil nestelen in de ziel met zijn melancholische, sfeervolle klanken.

Laat mij, als toegewijde auditieve reiziger, de lezer meenemen op een ontdekkingsreis door de melodieuze landschappen die Mojave 3 heeft gecultiveerd. Het openingsnummer Love Songs on the Radio zet onmiddellijk de toon, verweven met Rachel Goswell's betoverende stem, die de luisteraar meevoert naar een rijk van introspectieve overpeinzing.

Voortschrijdend naar Sarah, waarin Neil Halstead de vocale fakkel overneemt, manifesteert zich een subtiele, doch aangrijpende verandering in atmosfeer. Dit nummer, zo puur en onvervalst, resoneert met een diepe, persoonlijke echo.

Verhoog het tempo een fractie en Tomorrow’s Taken onthult zich, een compositie die, hoewel iets levendiger, zijn ingetogenheid elegant behoudt, een ware kunst op zich. Dan, als een zacht brandende vlam in de kille nacht, komt Candle Song 3 tevoorschijn, een stuk dat mij doet denken aan de sombere charme van een Leonard Cohen meesterwerk.

Terwijl de reis vordert, ontvouwt You’re Beautiful zich als een poëtische bekentenis, een stil moment van contemplatie. Dit brengt ons bij een cruciaal punt waarop het verlangen naar een snellere cadans in het album natuurlijk aanvoelt; toch blijft Where Is the Love nog steeds in een trager, bedachtzaam tempo.

Maar wacht, After All breekt door met een welkome toename in dynamiek, een verademing die de zintuigen prikkelt. Vervolgens leidt Pictures, met zijn reminiscentie aan de harmonieuze dualiteit van Simon & Garfunkel, ons verder door een landschap van sonische sereniteit. De harmonieën in dit nummer zijn niets minder dan geweldig, een bewijs van de synergie tussen de bandleden. Het sluitstuk, Mercy, brengt eindelijk die langverwachte stijging in tempo en energie, culminerend in een crescendo dat zowel bevredigend als ontroerend is.

Echter, bij reflectie, dient men toe te geven dat dit muzikale tableau, ondanks zijn momenten van sublieme schoonheid, wellicht niet de frequente rotatie zal genieten in de muziekcollectie van eenieder. Dit is te wijten aan een zekere eentonigheid die zich na enige tijd begint voor te doen, een melancholie die, hoewel prachtig, in overmaat kan verzadigen.

Dit alles overwegend, is het slot van Ask Me Tomorrow desalniettemin aangenaam, een lichtpunt dat een langdurige indruk achterlaat. Een album, verweven met zowel de schoonheid van stilte als de echo's van nostalgie, dat ons herinnert aan de complexiteit van het menselijk emotiespectrum

Eerder verschenen op www.jorrs-muziekkeuze.nl