Júníus Meyvant - Across the Borders (2019)

Junius (niet zijn echte naam) verdient een prijs voor grootste contrast tussen hoes en muzikale inhoud. IJsland heeft meer om zich aan te warmen dan louter warm water bronnen. Ik lees net dat hij van Heimaey komt, een eilandje wat ik voorheen enkel kende van de kolonie papegaaiduikers. En deze vogel dus ook. hoe is het mogelijk..
Folk/ pop? Wat mij betreft mag het sub labeltje soul hier ook nog wel bij. In elk geval een heerlijk 70's sfeertje en af en toe erg mooi georchestreerd.
Ik kan nog geen favorieten noemen, maar het plaatje bevalt zeker. Hopelijk zeg ik niks raars als ik zeg dat zijn stem me soms aan een iets ingehouden Rod Steward doet denken. Enkel de laatste 2 nummer vind ik te zoet.

Nee hoor, ik was geïnteresseerd in dit album, de nummers die ik kende vond ik lekker, maar die stem die aan Rod Stewart doet denken.... nee.... daar knap ik toch wat op af.

Dan moet je het zelf maar beoordelen. Wellicht geldt die associatie voor jou niet? Zijn manier van zingen is sowieso anders.

edit- ik lees het nu anders.. Je vind het zelfde dus? Het is heel subtiel trouwens (dat wat rauwe).

Ja, ik legde die associatie met Rod Stewart ook gelijk en ik heb daar niks mee. Jammer, want ik vind de nummers verder goed, maar kan die stem gewoon niet hebben.

Zijn vorige plaat was een onvervalst fijn soulalbum wat mij gek genoeg in het geheel niet aan Stewart deed denken. Vermakelijke live-performance ook, waar het schmieren tot kunst verheven werd.

Mijn onbetwiste favoriet van dit jonge jaar. Gevolgd door Chaka Khan's Hello happiness.
Mooie productie, constante kwaliteit (met Draw the line als dissonant), wat licht misschien, maar een heerlijke 70's vibe (ergens in een lente om precies te zijn )
Voor mij werkt deze veel beter dan het i.m.o. wat saaiere Floating Harmonies.

Momenteel helemaal in de ban van zijn nieuwe album Guru. Ik was Júníus Meyvant helemaal vergeten maar kreeg ineens de ingeving dat ie ook niet helemaal onbekend voorkwam. Soul uit IJsland is niet erg gebruikelijk en toen zag ik mijn eigen opmerking. Misschien ligt het aan dit album of misschien denk ik er nu helemaal anders over. Op zijn nieuwste hoor ik dit namelijk totaal niet terug en dat album is echt geweldig. Deze dan ook maar snel weer proberen.

En nog maar eens geprobeerd. De Rod Stewart associatie blijf ik houden, maar ik moet wel zeggen dat nu ik eenmaal zo vertrouwd ben geraakt (en verslaafd aan) zijn nieuwe album Guru me daar overheen kan zetten. Wat dat aan gaat vind ik zijn stem op z'n laatste album wat prettiger.

Maar dan: de nummers zitten sterk in elkaar en zijn pakkend. Ook hier moet ik telkens denken aan Jonathan Jeremiah: tijdloos en onverwoestbaar. Daardoor wellicht niet hip of vernieuwend, maar als het goed gedaan wordt is daar niks mee mee.

Gewoon lekkere muziek en het besef dat ik indertijd even wat meer had moeten doorzetten. Of misschien was de tijd er nog niet rijp voor. Dan is dat bij deze rechtgetrokken.