Ornette Coleman - This Is Our Music (1961)

Behoorlijke vage free jazz cd, maar wel erg spectaculair.

Neem nu 'Beauty Is A Rare Thing' waar Haden en Blackwell een duistere, bijna angstaanjagende begeleiding verzorgen die erg contrasteert met de improvisaties van Coleman en Cherry.

Of de virtuositeit van de eerste maten van 'Kaleidoscope'.

Geweldige plaat, al moet je dit niet de hele dag horen, denk ik.

Nog een kleine toevoeging aan m'n eerdere bericht: niet alles is free jazz (zoals Wikipedia ons wil laten geloven), dat had ik niet duidelijk verwoord. De opener heeft er zelfs niets mee te maken.

Wel een mooie titel. De eenvoud ervan contrasteert mooi met de inhoud en het ademt een gezonde dosis zelfvertrouwen uit.

Net als de meeste albums van Coleman, moet je als luisteraar even doorbijten. Zijn spel is niet meteen zacht en toegankelijk - integendeel zelfs schel en lastig wat bij ongetrainde oren (ik spreek uit eigen ervaring) als vervelend kan worden ervaren. Ook hier is dat het geval en dan vooral door de dialoog met Don Cherry waarbij de twee blazers zich meermaals op een los koord in balans proberen te houden. Dat levert mooie resultaten op, vooral in combinatie met de geweldige ritme tandem hier.