Marry Waterson & Emily Barker - A Window to Other Ways (2019)
mijn stem
6 stemmen
Verenigd Koninkrijk / Australië
Folk
Label: One Little Indian
-
A Window to Other Ways (3:46)
-
Perfect Needs (2:45)
-
Little Hits of Dopamine (3:27)
-
All Is Well (2:35)
-
We Don't Speak Anytime (2:52)
-
Drinks Two and Three (3:29)
-
I'm Drawn (3:44)
-
Twister (3:24)
-
Disarm Me (0:56)
-
It'll Be Good (3:01)
-
Trick of the Light (3:40)
-
Going Dark (3:32)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 23 maart 2019, 09:19 uur
Marry Waterson en Emily Barker ontmoette elkaar voor eerst tijdens een songschrijversessie gehouden door labelcollega Kathryn Williams. Er ontstond direct een klik tussen beide dames. Beiden hebben veel muzikale bagage.
Waterson maakte eerst albums met haar broer Oliver Knight en vervolgens een paar avontuurlijke met David A. Jackson. Ze is een telg uit de Waterson/Carty dynastie. Ook haar nicht Eliza Carty is trouwens iemand die de vernieuwing zoekt.
Emily Barker timmert ook al jaren aan de weg. Bij het grote publiek is zij wellicht bekend door Nostalgia, een compositie die gebruikt wordt voor de Engelstalige variant van de serie Wallander. Haar laatste album Sweet Kind of Blue werd in Memphis opgenomen met producer Matt Ross-Spang (Jason Isbell, Margo Price) en fantastische lokale sessiemuzikanten. Muzikaal gezien is Barker niet voor een gat te vangen, want dat album bevat een mix van soul, blues, country en folk ingrediënten.
Zelf omschrijven de dames het album kort en bondig als “an album of fly-on-the-wall observations of the contradictions and disconnections of modern life”. De titel A Window to Other Ways vind ik erg goed de muzikale lading dekken.
Het repertoire is op dat vlak erg gevarieerd, je hoort allerlei invloeden. Uiteraard uit de folk, maar ook uit de pop, indie, jazz tot aan blues. Daarnaast is het altijd genieten van de interessante, mysterieuze teksten van Waterson. Een kwaliteit die ze duidelijk geërfd heeft van haar moeder Lal.
Het levert tekstuele hoogstandjes op als Little Hits of Dopamine, dat verslaving aan sociale media als onderwerp heeft. Verder thema’s als eenzaamheid (I’m Drawn), JOMO (Drinks Two and Three), angst (It’ll be Good en All is Well) en de eigenaardigheden van vrienden (Twister).
Naast catchy songs als Little Hits of Dopamine treft je ook bloedmooie ingetogen liedjes aan als Drinks Two and Three. Gouden greep was Adem Ilhan als producer, hij voorzag de liedjes regelmatig van ingenieuze elektronica en weelderige strijkersarrangementen. Verder werkten twee leden van Barker’s liveband mee, Lucas Drinkwater (bas en gitaar) en Rob Pemberton (drums).
De dames en producer hebben duidelijk het beste bij elkaar naar boven gehaald en dat levert een zowel tekstueel als muzikaal fascinerend album op.
Waterson maakte eerst albums met haar broer Oliver Knight en vervolgens een paar avontuurlijke met David A. Jackson. Ze is een telg uit de Waterson/Carty dynastie. Ook haar nicht Eliza Carty is trouwens iemand die de vernieuwing zoekt.
Emily Barker timmert ook al jaren aan de weg. Bij het grote publiek is zij wellicht bekend door Nostalgia, een compositie die gebruikt wordt voor de Engelstalige variant van de serie Wallander. Haar laatste album Sweet Kind of Blue werd in Memphis opgenomen met producer Matt Ross-Spang (Jason Isbell, Margo Price) en fantastische lokale sessiemuzikanten. Muzikaal gezien is Barker niet voor een gat te vangen, want dat album bevat een mix van soul, blues, country en folk ingrediënten.
Zelf omschrijven de dames het album kort en bondig als “an album of fly-on-the-wall observations of the contradictions and disconnections of modern life”. De titel A Window to Other Ways vind ik erg goed de muzikale lading dekken.
Het repertoire is op dat vlak erg gevarieerd, je hoort allerlei invloeden. Uiteraard uit de folk, maar ook uit de pop, indie, jazz tot aan blues. Daarnaast is het altijd genieten van de interessante, mysterieuze teksten van Waterson. Een kwaliteit die ze duidelijk geërfd heeft van haar moeder Lal.
Het levert tekstuele hoogstandjes op als Little Hits of Dopamine, dat verslaving aan sociale media als onderwerp heeft. Verder thema’s als eenzaamheid (I’m Drawn), JOMO (Drinks Two and Three), angst (It’ll be Good en All is Well) en de eigenaardigheden van vrienden (Twister).
Naast catchy songs als Little Hits of Dopamine treft je ook bloedmooie ingetogen liedjes aan als Drinks Two and Three. Gouden greep was Adem Ilhan als producer, hij voorzag de liedjes regelmatig van ingenieuze elektronica en weelderige strijkersarrangementen. Verder werkten twee leden van Barker’s liveband mee, Lucas Drinkwater (bas en gitaar) en Rob Pemberton (drums).
De dames en producer hebben duidelijk het beste bij elkaar naar boven gehaald en dat levert een zowel tekstueel als muzikaal fascinerend album op.
* denotes required fields.
* denotes required fields.