Sarah McCoy - Blood Siren (2019)

Zoals de hoes me al deed vermoeden komt Sarah McCoy oorspronkelijk uit Amerika, om precies te zijn, ze werd geboren in het gehucht Pine Plains, New York. Als kind verhuisde Sarah naar het warme aan de oceaan gelegen Charleston, South Carolina. Ze genoot daar van een gelukkige jeugd, totdat een paar dagen na elkaar haar vader en grootmoeder overleden.

Sarah veranderde in een introverte, excentrieke, maar ook opstandige puber, die constant ruzie met haar moeder maakte. Haar reddingsboei werd de piano, ze ging klassieke piano studeren en begon tevens liedjes te componeren om haar sombere, donkere gedachten onder woorden te brengen. Haar traumatische jeugdervaring en een verbroken liefdesrelatie zouden daarna een nomade van haar maken.

Ze trok kriskras door Amerika en begon op straat op te treden. Uiteindelijk kwam ze in februari 2011 in New Orleans terecht, waar ze zich meteen thuis voelde. Ze begon daar op te treden in iedere kroeg, die haar maar wilde hebben. Het gebeurde dan regelmatig dat ze laat op de avond stond te spelen voor een paar beschonken toehoorders. Ze speelde in die tijd heel vaak nog zonder microfoon.

Ook formeerde ze een band, the Oopsie Daisies, welke qua bezetting nogal eens aan verandering onderhevig was. In 2013 werd ze ontdekt door de Franse filmregisseur Bruno Moynie, die haar manager werd en een documentaire over haar maakte, maar nog belangrijker, een concertreeks voor haar in Frankrijk regelde.

Uiteindelijk leverde dat een welverdiend platencontract bij het fameuze Blue Note label op. Als producers werden Chilly Gonzales en Renaud Letang aangetrokken, die vaak een middernachtelijke sfeer neerzetten. Welke gecreëerd wordt door het gebruik van de piano, cello, celesta, subtiele elektronica en genoeg stilte. Dat laatste wordt dan weer gecreëerd door het af en toe op Satie gelijkende pianospel van Sarah.

Het pianospel wordt verder beïnvloed door Rachmaninoff en Kurt Weil. Overigens draagt Sarah op het podium nog steeds extravagante kleding en gebruikt bijzondere make-up. Met haar indrukwekkende voordracht weet ze toch het publiek gemakkelijk te laten focussen op de muziek. Begin november was het album op haar eigen website al te koop, maar sinds afgelopen vrijdag wereldwijd .

Op 8 december was ze support act van Chilly Gonzales in Carré, maar volgens mij is het slechts een kwestie van tijd dat ze hier zelf hoofdact is. Met Blood Siren levert de nu drieëndertigjarige McCoy een indrukwekkend debuut af.

Mooie tip weer Lura Album paar keer geluisterd en komt prima binnen. Eerste associatie was de ‘Blues Noir’ van Tom Waits. Lekker dwars en buiten de lijntjes. Nu heb ik met de muziek van Tom Waits een soort haat/liefde verhouding. Dit album van Sarah McCoy weet echter een gevoelige snaar te raken bij mij. Vooral die prachtige, klassieke piano in die schurende nummers is erg origineel. Knap gedaan en op repeat de komende tijd. Groeipotentie.

Zo Lura je hebt weer even pareltje naar boven getoverd hoor. Wat een aangrijpende plaat is me dit zeg.

Een stem die al snel weet te raken door het rauwe randje, en het bijna klassieke pianospel maakt het af. Dat laatste is niet zo gek, aangezien McCoy een klassieke opleiding heeft genoten.

De sfeer is duister, maar door de piano blijft er toch een wat lichte toon in zitten waardoor je het album goed kunt uitzitten. Kleine details maken het spannend.

Niet iets wat je elke dag makkelijk opzet, maar wel zeer boeiend. Qua zang moet ik af en toe denken aan een ingetogen Adele (ja, dat zal wel weer tegen het zere been van puristen zijn, maar ik hoor het er af en toe toch wel in) en soms een klein beetje Kovacs. Door de setting van de nummers zal niet iedereen het zo ervaren.

Het zegt verder niks over de richting waarin je dit moet zoeken. Het is namelijk best lastig om dit goed te duiden. Blues noir duikt regelmatig op.... ik weet niet... voor mij weer wat misleidend. Soul? Mwoah. Je het ademt soul, maar het past niet in het hokje.
Een nummer als Someday doet mij denken aan de sfeer in films van Tim Burton.

Dat is waarschijnlijk het mooie van Blood Siren: niet echt goed te categoriseren, terwijl het toch ook niet vreemd aanvoelt. Een bijzondere prestatie. Bijzonder album!

Heb ze gezien in de Carré als voorprogramma van Chilly Gonzales in december. Aanvankelijk stoorde ik me toen nogal aan haar manier van zingen en het feit dat ze zo druk en hevig was, maar gelukkig is ze op deze plaat toch wat ingetogener. Alhoewel, ook niet altijd, soms geeft ze zich helemaal - dat kan ze zo ontzettend goed - maar er is hier een gezonde afwisseling tussen ‘harde’ en ‘zachte’ tracks. Vrij unieke plaat. Ik hou erg van haar donkere, eerder minimalistische jazz. De meeste nummers zijn enkel door een piano begeleid en dat werkt geweldig goed. Dit album brengt je in duistere sferen en luistert lekker weg. Zalige plaat voor ‘s nachts. En oh ja, die manier van zingen waar ik eerst zo’n hekel aan had, die vind ik nu super. Een plaat de alleen maar kan groeien dus. Verborgen parel!

Het enige nummer, waarop alleen de piano te horen is, The death of a blackbird, zelfs op Ugly Dog is een celeste te horen.

Off-topic: voor een zeventienjarige heb je trouwens een uitstekende smaak.

Ik bedoel dat piano het prominente, overheersende instrument is.



Thanks !

Masterpiece definitely in the top 100 best debut albums minimalistic virtuosity a voice like a 100.000 euro Bösendorfer piano. And you can't really pinpoint the genre then simple fantastic music, a revelation.
It is so good cos it is her the music the lyrics she lived it and then the very good piano and vocal skills. Fantastic can't wait for the follow up .