Klaus Schulze - Dig It (1980)

Dat een artiest niet altijd inspiratie heeft bewijst dit album wel, of komt het door de gebruikte instrumenten. Op dit album zit Klaus Schulze voornamelijk achter de G.D.S. computer, wat niet altijd even prachtige muziek oplevert. Toch zit ik nog vrij hoog met mijn waardering bij dit album en dit komt omdat ik de bijbehorende film Der Stahlsymphony heb gezien. In deze film is veel vloeibaar staal te bezichtigen wat door menskracht onder controle wordt gehouden. In één woord: machtig.

Door het bovenstaande kan ik de muziek van Dig It niet meer los horen van de film zonder meteen de beelden daarvan op mijn netvlies te krijgen. Het is immers een machtige gezicht hoe men bezig is vloeibaar staal te bedwingen, terwijl er tijdens het transport ervan grote brokstrukken van de lopenband vallen waar dat niet de bedoeling was.

Daarom kan de muziek op het bovenstaande album erg saai overkomen, maar zie je kans om Der Stahlsymphony te zien grijp deze dan met beide handen aan, want hoe gek het ook is, de muziek op dit album wordt er een stuk beter door.

Tja de Stahlsymphony, nou niet bepaalt een sterk stuk muziek, de DVD zoals ie bij Dig IT is uitgebracht is kwalitatief een voermoeiend kijk opject. Nee niet iets waar ik warm van wordt.

Het begin van de mindere periode voor Klaus. Vondt dit album bagger toen het uitkwam maar kan het nu wat meer waarderen. Alles wat erna kwam was minder tot En=Trance. Nee niet het stekste wat Schulze gemaakt heeft, de eerste 10 albums blijven voor mij nog steeds het sterkst. Dig it straalt nou niet een vorm originaliteit uit.

http://www.klaus-schulze.com/disco/1802di.htm

In Duitsland opgenomen. Deze plaats bestaat niet in Oost-Duitsland.
En daarbij komt ook nog eens dat Klaus in West-Berlijn is geboren.
Als je geen kennis hebt van Klaus blijf er dan af.

Bij het zien dat dit album nu ook wordt geleverd met de beelden van de Linzer Stahlsinfonie op dvd dit album voor de twee keer in huis gehaald.

Plus die dvd komt er nog een extra stuk muziek mee in de vorm van Esoteric Goody. Deze track begint behoorlijk experimenteel. Het doet wat denken of het geluid van de golven van de zee door grootte metalen buizen heen gaan. Direct er muziek in horen doe ik niet, maar ik kan me zo voorstellen dat dit geweldig kan klinken in een grote zaal over een goede installatie met behoorlijk vermogen. Na verloop van tijd komt er wat rust in het stuk en doet het me wat denken aan Dune. Als er wat later stemmen bijkomen ontstaat er een prima sfeer. Even in het midden wordt het bijna stil, waardoor ik een gevoel krijg alleen op de wereld te zijn. Helemaal stil is het niet en de geluiden die te horen zijn houden me aan het toestel gekluisterd. Plaatsen kan ik het niet, maar het is wel een boeiend spel met geluiden.

Als Esoteric Goody dan stopt kan ik maar tot een conclusie komen, dat het eigenlijk jammer is dat dit er maar één keer opstaat, want het maakt veel goed ten opzichte van de eerste vier stukken die op dit album staan. Dit is Schulze zoals ik hem graag hoor.

Vooral in de jaren 90 kocht ik veel Schulzelp's. Na 2000 enige vervangings aankopen op cd en wat nieuw werk. Goed,bespreking: De eerste 3 minuten van Death of an analogue klinken vrij zwaar en lekker spannend.Daarna zakt het peil snel naarbeneden omdat de volgende 10 minuten saai zijn en gewoon niet interessant om te beluisteren. Weird caravan is een kort nummer voor zijn doen en swingt opzich wel lekker. Niet echt een topnummer maar zeker niet zwak. Mooiste nummer van de plaat is voor mij The looper isn't a hooker. Hiervan ga ik uit mijn dak om het zo maar te zeggen. Dan is er nog Synthasy waar ik echt,op de eerste minuten na,helemaal niets aanvindt. De extra track ken ik niet. Score:niet meer dan 2 en een halve ster. (Zoiets als Timewind krijgt er 5)

Dit is zeker niet de sterkste van Klaus. Vond het in die tij allemaal maar matig. Nu jaren later kan ik het album wat meer waarderen.

De platen die Klaus Schulze zo rond 1980 uitbracht, waren inderdaad niet zijn beste. Schulze ging in die tijd werken met digitale synthesizers en volgens mij had hij daar moeite mee. Verder speelt mee dat we in de jaren zeventig van de vorige eeuw waren getrakteerd op het geluid uit de analoge bakken van het merk Moog en dan is dat digitale op het eerste gezicht toch een soort van klap in het gezicht van iemand die electronische muziek in eerste instantie warm deed klinken en nu met iets kouds kwam. Foutje bedankt min of meer.

Achteraf gezien toch te hoog gewaardeerd. Ik geef er een halve ster minder voor en dan ben ik nog vrij mild. Zoals ik het schets is er een goed half uur van de plaat niets aan.(Voor mij dan.)De film en de cd bonustrack ken ik niet.

Melancholisch-mechanisch en nogal onheilspellend begint het album met 'Death of an Analogue' waarin een eenzame 'cyborg' met zijn robotachtige stem de vocalen voor zijn rekening neemt.
Het geluid is kil, maar weet me desondanks (of juist daardoor?) te boeien, en brengt me bijna in een staat van trance.
Het derde nummer; 'The Looper isn't a hooker', doet datzelfde met me, (maar dan zonder 'cyborg-stem') en vind ik het sterkste nummer van dit album.
'Weird Caravan' is misschien het meest 'optimistische' nummer, en bij
'Synthasy' lijkt het alsof je op een vreemde planeet bent terecht gekomen, het nummer begint voor mijn gevoel als een abstract-electronisch-hoorspel, waarbij je je eigen verhaal kunt maken, het kostte me wat tijd om dit avontuurlijke, experimentele nummer eigen te maken, want het is op sommige momenten nogal ontoegankelijk en langgerekt.
('Esoteric goody' ontbreekt helaas op mijn CD)
Ik vind het album iets heel eigens hebben, ("ouderwets-modern") en hier op de MM een beetje onderschat; een te laag gemiddelde hebben.

Ik had Dig It al, maar toen bleek dat Revisited dit album in 2005, niet alleen met een bonustrack, maar ook met een DVD zou uitbrengen, voelde ik me verplicht, ondanks dat Dig It zeker niet tot mijn favorieten van Klaus Schulze behoort, deze toch aan te schaffen. Achteraf gezien blijkt de Linzer Stahlsinfonie dan toch wat tegen te vallen. Muzikaal gezien is het allemaal niet zo heel interessant en op een gegeven moment geloofde ik de beelden ook wel. Als uniek live-document is het zeker een leuk extraatje, dat dan weer wel...

Het album zelf is zijn eerste waarmee hij een nieuw tijdperk inluidt. Schulze neemt afscheid van zijn analoge apparatuur en stort zich op de digitale synthesizers. Het resultaat is alleen niet heel erg overtuigend en zorgt voor helaas een nogal duf klinkend album. Maar gelukkig is daar nog een speciale bonustrack in de vorm van "Esoteric Goody" die zowaar het officiële Dig It-album zowat geheel doet vergeten. Want het is de bonustrack die het 'm hier doet.

Maar eerst is daar "Death of an Analogue" die vrij zwaarmoedig klinkt, mede te danken aan het wat logge drumspel van Fred Severloh. Het is, mede dankzij de boodschap van de robotstem, daadwerkelijk een muzikale nagedachtenis aan de oude, analoge apparatuur en tegelijkertijd wordt er ook het digitale tijdperk mee ingeluid. Als idee vind ik het aardig bedacht, echter als compositie vind ik het niet geheel geslaagd. Het klinkt allemaal wat loom, kil, eentonig en daardoor doelloos.

"Weird Caravan" is alweer wat beter en is een leuke, korte compositie die redelijk vrolijk en speels klinkt. Het is ook weer eens wat anders dan dat ik normaal gewend ben van Schulze.

"The Looper Isn't a Hooker" is redelijk bijzonder van opzet. Het aparte, maar behoorlijk aanwezige ritme gaat gepaard met opvallend synth-werk wat ergens wel zorgt voor een verfrissende luister-ervaring. Op den duur gaat het nadrukkelijk op de grond liggende percussiewerk wel wat irriteren en was het misschien op terugwerkende kracht beter geweest als deze achterwege was gebleven. Toch is het zeker geen onaardig nummer.

Dan volgt "Synthasy". En het is dit nummer die het album probeert naar een relatief wat hoger plan te tillen, maar ondanks de goede bedoelingen, daar niet in slaagt.
Het begin is vrij vreemd, met allerlei bizarre klanken waar weinig structuur in te ontdekken valt. Maar als intro mag het wel als redelijk geslaagd genoemd worden. Vanaf de derde minuut laat Schulze e.e.a. wat tot bedaren komen en laat hij de lang aanhoudende synths op de voorgrond treden. Tussendoor is er wat bombastisch en theatraal gedrum van Fred Severloh te horen, wat voor een soort van spanningsveld zorgt. De zoemende en dwalende synths beginnen op den duur wat zweverig en spookachtig te klinken, echter zorgt het er gelukkig nog wel voor dat de oren redelijk gespitst blijven.
Rond de tiende minuut lijkt Schulze zich wat meer te willen gaan uitleven op zijn synths en dat gebeurd dan ook als ook Severloh voor een aanstekelijk drumritme zorgt. Maar hier blijft het wel bij, aangezien Schulze verder geen progressie meer boekt. Ja, er is op een gegeven moment wel wat gefluister van de robotstem te horen, maar daar blijft het bij. Schulze blijft daardoor toch, tot het einde toe, teveel hangen in middelmatigheid en dat is jammer.

Maar gelukkig is daar "Esoteric Goody" en wat dit is een verrassend toppertje!!
Het nummer begint in de eerste sectie met een abstract scala aan vreemde klanken die meteen voor een nogal beklemmend sfeertje zorgen. Een sfeertje die voor minutenlang aanhoudt en die naarmate deze vordert soms heftiger lijkt te worden, maar dan ook weer wat zachter lijkt te klinken.
In de tweede sectie, vanaf de tiende minuut, zorgen twinkelende en onaardse klanken voor een lichte omslag in de sound en krijgen we materiaal voorgeschoteld die toch erg diep geworteld lijken te zijn in de jaren '70, waardoor automatisch de vraag ontstaat of dit materiaal wel echt van de Dig It-sessies afkomstig is. Het klinkt eerder iets wat bijvoorbeeld van een Mirage afkomstig is.
Op een gegeven moment ontvouwt zich een warm synth-tapijt die voor een groots klinkend gebeuren zorgt. Niet veel later verdwijnt deze en zorgen allerlei minuscule, bubbelende, twinkelende en andere meer vreemdsoortige, galmende klanken voor een mooi slot van de tweede sectie.
De derde en laatste sectie is al net zo intrigerend. Het laat wederom een collage aan bibberende en mysterieuze synth-klanken horen. Dit is onderhand pure avant garde en mag zeker geslaagd genoemd worden.

En zo is Dig It dan toch nog een redelijk album te noemen, wat in dit geval puur komt door "Esoteric Goody" die ervoor zorgt dat deze uiteindelijk toch nog van een 3 naar een 3,5 gaat. Echter zal er niet meer in gaan zitten.

Nee, dit is niet zo'n heel sterk album van Schulze. het is te prijzen dat hij goed met zijn tijd meeging t.a.v het gebruik van digitale synthesizers, maar helaas levert dat nogal saaie muziek op. Dat wil overigens niet zeggen dat de nummers allemaal slecht zijn. The Looper Isn't a Hooker is bijvoorbeeld best heel genietbaar. Het nummer kent een goede opbouw en heeft een vermakelijk ritme. Synthasy is daarentegen echt rampzalig. De eerste 4 minuten zijn nog wel lekker spacey, maar dan maakt de muziek wel een heel irritante wending. Tot nu toe het slechtste wat ik ken van Schulze. gelukkig herpakte hij zich goed op het volgende album: Trancefer.

Eerder had ik bij dit album over Der Stahlsinfonie. Beelden daarvan zijn thans te vinden op YouTube.

Klaus Schulze - Stahlsinfonie - YouTube

Der Stahlsinfonie is een leuke en interessante extra toevoeging op de heruitgave van Dig It, maar boeit en imponeert niet over de gehele linie. "Esoteric Goody" daarentegen is de reden waarom de heruitgave van Dig It toch de moeite waard is en die extra DVD is dan nog eens dat ene extra cadeautje, omdat het qua historisch oogpunt toch een beetje z'n waarde heeft.

Na deze week eens de discografy van Din-A-Testbild te hebben beluisterd kreeg ik plots zin om deze van Schulze nog eens op te leggen. Tja, zeker niet zijn sterkste, maar zoals "tangmaster" ook reeds zei, kan ik hem nu wel meer waarderen. Toendertijd was het wel even een koude kutplaat. Doe mij maar die oude analoog synths.

Zie nu dat er ook een bonus track is verschenen: "Esoteric Goody", en als ik jullie mag geloven is die zeker de moeite waard. Moet er eens achteraan.

Op YouTube is Esoteric Goody te beluisteren: Klaus Schulze - Esoteric Goody - YouTube

Die bonustrack "Esoteric Goody" is een pareltje en reken ik tot Schulze's beste werk.
Als ik het niet wist zou ik zeker niet aan Schulze denken bij het beluisteren van die track, slechts na 15 min. klinkt het "Schulzie" en dat duurt ook niet te lang. Schulze brengt hier een stuk elektronica dat eerder aan avantgarde/musique concrete doet denken. Ook een excellent stukje muziek voor de psychonaut.
CorvisChristi heeft het mooi omschreven. Ook ik moest even aan Mirage (mijn fav. Schulze plaat) denken.

Na lange tijd dit album weer eens een kans gegeven. Duidelijk een van de mindere platen van Schulze. The Looper Isn't a Hooker is nog best spannend, maar de rest van de composities is weinig soeps. Hoewel bondigheid nooit tot Schulze's kenmerken behoorde; is de muziek hier ronduit langdradig.

In de jaren zeventig was Klaus Schulze nog echt een pionier van de elektronische minimal music. Muziek met mooie sequences en voor die tijd indrukwekkende geluidseffecten. In de jaren tachtig ging hij over op digitaal en muziekcomputers en daarmee veranderde ook zijn stijl. Die werd ook nog experimenteler. Het heeft bij mij wel even geduurd voordat ik die overgang kon waarderen, maar uiteindelijk is dat wel gelukt.
Alhoewel ik Weird Caravan van deze plaat wel gelijk kon waarderen. Maar dat is dan ook een vreemde, bijna hitgevoelige, eend in de bijt van Klaus. Nog later ging Klaus weer veranderen van stijl en daar ben ik nog niet aan toe. Ook niet zijn samenwerking met Lisa Gerrard, die ik overigens wel een fantastische zangeres vind.
Ik vind die muziek toch vooral saai. Maar misschien ga ik daar later ook wel anders over denken.