Brymir - Wings of Fire (2019)

Hoe bombastisch wil je het hebben? Je hebt verschillende categorieën uiteraard, maar dit kan er maar in één vallen: de buitencategorie!
Jongens, jongens, jongens....het blijft maar doorgaan. Vanaf de allereerste uitspattingen weet je hoe laat het is. De hoes verraadt het natuurlijk al, dus geheel verrassend mag het niet zijn. Deze Finnen lijken hun koren te hebben samengesteld uit alle Finse mannen die ze in alle verlaten dorpen hebben kunnen bereiken. De synths staan er goed in en de solo’s komen natuurlijk ook links en rechts voorbijvliegen, luister maar eens naar “Starportal”, ijzersterke solo, met een Classic metal-riff er direct achteraan, smullen. Hier en daar wordt het gaspedaal lekker ingetrapt, maar men weet het geheel erg goed te doseren. Rustigere, maar soms nog bombastischere stukken worden eigenlijk best sterk neergezet, luister maar eens naar het einde van “Ride on, Spirit”. Er zit veel melodie in dit album, en er gebeurt continu van alles. Hier en daar (uuhhuu;))zit er wel wat Dimmu in, maar niet dat het een kloon is, zeker niet! Buitengewoon sterk geproduceerd, wel alles er flink hard in, maar niet storend.

Noemenswaardige stukken? Genoeg, “Starportal” met de heerlijke solo, en vervolgens superriff die het nummer afmaakt....genieten
Kan het ook meer ingetogen, ja stiekem lukt dat ook....luister maar eens naar “Lament of the Ravenous”
Naar het einde van de laat lijkt het überbombastische iets meer plaats te maken voor meer riff en melodie-georiënteerde stukken.

Het einde van de plaat is gereserveerd voor een ware hymne waar deze Finnnen zo het Eurovisie Songfestival mee kunnen winnnen!

Het is natuurlijk allemaal flink aangezet, en je moet er van houden, maar ik denk dat dit een erg sterk plaatje is, het is net mijn genre niet, maar dit klinkt toch allemaal wel heel erg sterk. Benieuwd hoe deze ontvangen gaat worden. Ik ben ondanks alles om!

Deze plaat geeft mij een gevoel wat ik niet vaak heb. Iets euforisch, iets positiefs. Er kwam bij mij een feel wat ik ook had met het (inmiddels stokoude) semilegendarische “Nexus Polaris” van Covenant....

Wat geweldig is dit zeg! Dit album was vorig jaar aan me voorbij gegaan (en gezien het aantal stemmen en reacties alhier, ben ik niet de enige) maar bij het doorpluizen van jaarlijstjes kwam deze op mijn pad. Zoals Dr. Pat al beschrijft is dit bombast in de buitencategorie!

Als ik de stijl van Brymir moet omschrijven dan is het Power Metal met Blackened Death-invloeden. Superstrak gespeeld en zwaar aangezet. De productie is behoorlijk platgecompressed, waardoor alle instrumenten erg hard in de mix staan, een productiestijl waar ik doorgaans geen fan van ben. Hier past het echter uitstekend.