Twelve Thousand Days - Insect Silence (2018)

Twaalf jaar hebben we erop moeten wachten, het nieuwe album van Martyn Bates en Alan Trench. Martyn Bates bekend van zijn begeleiding van de poëzie van Anne Clark, Eyeless in Gaza, solowerk en werk met Troum en M.J. Harris, Alan Trench van Orchid, Temple Music en stichter van World Serpent Music. Twee creatieve geesten die samen de band 'twelve thousand days' vormen en 4 albums uitbrachten. De vorige drie albums waren meesterwerkjes, folk/ambientachtige melancholische muziek, hier en daar wat avant garde achtig. Het was wat lieflijker dan Eyeless in Gaza, meer een vervolg op de pastorale kant van deze groep.
We hebben 12 jaar moeten wachten en daar ligt een album met bijna 70 minuten muziek. Een recensent uit België zei dat hij pas een echt oordeel kon geven over dit album na het 5 keer zeer aandachtig te hebben beluisterd. Een album dat zijn geheimen niet snel prijsgeeft. Het eerste nummer begint als een psychedelisch nummer met op zwepende gitaar. Het tweede nummer staat ook op de Troum plaat samen met Martyn Bates, daar 12 minuten durend , nu sterk ingekort. Maar wel akoestischer. Er staan nog een Troum nummer op deze plaat 'arrow'. 'Mad as the mist' is één van de vier nummers waar de tekst geschreven is door de Ierse schrijver W.B. Yeats. Bij 'Night Harmonium' kijk je verschrikt naar je versterker en boxen, het gevoel dat er iets niet klopt. Of je een oude , statische plaat op heb gezet. Het is wel een prachtig nummer. Dan kun je weer een keer naar je apparatuur, want tussen nummer 3 en 4 zit een tijd daadwerkelijke stilte. Nummer 7 'Pathless' (in 2 delen) is het hart van de plaat met 16,5 minuut. Een nummer waar alles samenkomt van deze plaat. Naast prachtige akoestische dark folk is er ook ruimte voor elektronisch geëxperimenteer, dat weer onderbroken wordt door een soort pagan folk (fluitspel door Alan Trench), weer gevolgd door drone achtige ambient muziek. Een zekere Linda spreekt dan teksten in. Een zeer vreemde luisterervaring, die veel verder gaat dan de muziek op de vorige platen van deze groep. Naast allerlei folk en ambient muziek wordt ook vaak kraut rock genoemd. Het zit er allemaal in verweven. En de zeer herkenbare stem van Martyn Bates als verbinding. Ik heb de plaat nog geen 5 keer aandachtig beluisterd, maar drie keer. Toch kan ik nu al wel melden dat het 12 jaar wachten meer dan waard is. Een meesterwerkje in dit toch wat onbegrensde genre. Current 33 las ik ook ergens als vergelijkingsmateriaal, maar volgens mij gaat iedere vergelijking mank vanwege het totaal originele karakter van deze muziek. Beluisteren dit mooie album !!