The Felice Brothers - Undress (2019)

Kijk hier behoorlijk naar uit; erg sympathieke band die elk album weer een wat andere richting uit gaat, zij het binnen het genre. Voorganger Life in the Dark rammelt van alle kanten maar is erg lekker, terwijl het onderschatte Celebration, Florida veel uit de elektronische vijver vist.

De singles op dit album laten een wat meer gepolijste Felice Brothers horen (een Wilco-achtig ttv Summerteeth geluid) en ook klinkt Ian's stem weer wat minder als Dylan.

Ook deze is vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, vóór de officiële release volgende week vrijdag, via een stream van NPR first listen

Roots als genre (wat er nu bij staat) past niet bij het horen van opener Undress - Folk Rock met Jazz Rock invloeden.

Dat is de traditie waar ze uit voortkomen. Zoals ik hierboven al schreef, spelen de 'broers' vaak met genregrenzen.

Overigens denk ik dat er een fout is gemaakt bij npr; enkel in het 1e nummer horen we The Felice Brothers.

Ze hebben het gecorrigeerd... geen Blues Rock meer op track 2

Duidelijk getekend door Mr. Trump. Wat rustiger, doordachter dan vroeger. Het bevalt mij uitstekend, de humor valt ook in mijn straatje.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Felice Brothers - Undress - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Felice Brothers - Undress
The Felice Brothers richten hun pijlen op de Amerikaanse politiek op een geinspireerd klinkend en verrassend veelzijdig album dat niet onder doet voor hun beste albums

The Felice Brothers uit upstate New York kunnen op verrassend trefzekere wijze in de huid van Bob Dylan en The Band kruipen, maar de band rond de broers Ian en James Felice is ook niet bang om haar vleugels uit te slaan. Het levert ook dit keer een veelzijdig album op, dat zowel zeer uitbundig als uiterst ingetogen kan klinken. Undress werd live in de studio opgenomen, wat zorgt voor een ontspannen en energiek geluid, wat weer fraai contrasteert met de maatschappijkritische teksten waarin met name de Amerikaanse politiek het moet ontgelden. Wat mij betreft een van de betere albums van de Amerikaanse band en dat zegt wat.

Een jaar of twaalf geleden maakte ik voor het eerst kennis met de muziek van The Felice Brothers. De band uit Woodstock, New York, geformeerd rond de broers Ian, James en Simone Felice, maakte muziek die overduidelijk was geinspireerd door de muziek van The Band in haar beste dagen.

Het klonk direct bijzonder aangenaam, maar het gebrek aan avontuur zou de band uiteindelijk makkelijk op kunnen breken. Het is een gevaar dat de broers Felice waarschijnlijk zelf ook zagen, want het inmiddels opgebouwde oeuvre schiet meerdere kanten op.

Ian en James Felice doen het inmiddels al een tijd zonder broer Simone en keren na een afwezigheid van drie jaar terug met Undress. Op Favorite Waitress uit 2014 en Life In The Dark uit 2016 keerde de band weer voorzichtig terug naar het oude, voornamelijk door Dylan en The Band geïnspireerde geluid en werd de wilde experimenteerdrift van het geweldige Celebration, Florida uit 2011 verlaten. Op Undress schiet de band toch weer wat andere kanten op.

Het nieuwe album van The Felice Brothers werd in de nazomer van 2018 live opgenomen in een studio in Germantown, New York, en laat naast Ian Felice en James Felice ook de door Will Lawrence en Jesske Hume gevormde ritmesectie horen, terwijl producer Jeremy Backofen plaatsnam achter de knoppen.

Undress laat een wat voller en bij vlagen zelfs uitbundig geluid horen. In de openingstrack en titeltrack duiken zelfs blazers op en klinken The Felice Brothers meer als een opgewekte versie van Prefab Sprout of The Waterboys dan als bewonderaars van The Band.

De openingstrack laat ook direct horen wat de broers Felice momenteel bezig houdt. De complete Amerikaanse overheid, de zakenwereld en de kerk krijgen een veeg uit de pan in de vrolijk klinkende openingstrack, maar uiteindelijk worden de pijlen toch vooral gericht op de Amerikaanse president en zijn gevolg.

Het uitbundige geluid van de openingstrack maakt in de tracks die volgen plaats voor een meer ingetogen geluid, waarin Bob Dylan en The Band af en toe weer nadrukkelijk opduiken als inspiratiebron, maar The Felice Brothers ook flirten met psychedelica, country, folk, rock en nog een handvol andere invloeden. De band doet dit met een flink arsenaal aan instrumenten, waardoor iedere track op Undress weer anders klinkt.

Undress klinkt door de keuze voor het live opnemen van de tracks energiek en ongepolijst en dat komt de muziek van The Felice Brothers ten goede. Zeker de meer ingetogen tracks zijn wat mij betreft van een bijzondere schoonheid, maar ook als de band de teugels laat vieren overtuigt Undress vrij makkelijk.

Het levert een album op dat begint bij de hoogtijdagen van The Band en Bob Dylan, wat opschuift richting de pioniers van de alt-country (en met name The Jayhawks) en vervolgens de grenzen van de genres opzoekt. Ik heb inmiddels al heel wat jaren een zwak voor de muziek van de band uit upstate New York en Undress stelt me zeker niet teleur. The Felice Brothers kozen op hun vorige twee albums voor een wat behoudende koers, maar durven op hun nieuwe album weer wat vrijer en losser te musiceren, wat een album oplevert dat wat mij betreft behoort tot hun betere albums. Erwin Zijleman

Een erg gevarieerd en onderhoudend album,deze tiende van de New Yorkse Felice Brothers.Een veelvoud aan stijlen en invloeden komen voorbij op Undress ; Country,roots ,folk,jazz,pop,gospel en rock hoor ik in meer of mindere mate terug op het album.Volgens mij was dat vroeger toch een stuk minder,al kan ik alleen afgaan op Tonight at the Arizona,een plaat uit 2007 waar ik overigens niet al te enthousiast over was.
Wat dat betreft bevalt Undress me een stuk beter want de vele invloeden en stijlen worden hier wel gegoten in,voornamelijk sterke en en goed afgewerkte songs die ook nog prima geproduceerd zijn.
Verder bevalt de zang me erg goed en aangevoerd door de songs Special Announcement,Jack Reminiscing,Days of the Years en het titelnummer is dit dan ook een erg leuke plaat geworden.
Ga toch maar eens achter meer van deze band aan,benieuwd of ze deze sound ook op andere platen hanteren.Op Undress pakt dat in ieder geval alleraardigst uit.
Goed tot zeer goed album waar ook nog wel wat rek in zit denk ik.

Yonder Is the Clock en het S/T album lijken hier nog het meest op. Het onderschatte Celebration, Florida is overgoten met een flinke laag elektronica en laat The Felice Brothers op hun inventiefst horen; mijn favoriet dan ook. Voorganger Life in the Dark is gewoon een fijne bak rammel-Americana.

Mijn eerste indruk van Undress is tweeledig: sterke A-kant maar wat daarna komt is na 3 luisterbeurten nog steeds beduidend minder in mijn oren, zeker in vergelijking met eerdere albums.

En dat terwijl ik Jack Reminiscing en Days of the Years net de 2 beste nummers op dit album vind.

Onlangs leerde ik deze band kennen dankzij een afspeellijst van Conor Oberst op Spotify. Omwille van de scores hier ben ik eerst hun self titled album gaan luisteren en die vond ik echt goed. Het was dus leuk om te zien dat de band in 2019 een nieuwe plaat uitbracht.

Qua stijl ligt deze wel in het verlengde van hun self titled album. Het niveau is alleen net een tikje minder.

Al bij al wel gewoon een goed album met een heleboel leuke nummers en vooral weinig zwakkere broertjes. Ik weet alleen nog niet hoe vaak hij uit de kast gaat komen als ik ook hun andere album er uit kan halen.

Favorieten: Jack Reminiscing, Days of the Years, Undress

3,5*