Nate Wooley - Columbia Icefield (2019)
mijn stem
2 stemmen
Verenigde Staten
Avant-Garde / Jazz
Label: Northern Spy
- Lionel Trilling (20:04)
- Seven in the Woods (19:20)
- With Condolences (13:50)
0
geplaatst: 15 mei 2019, 17:15 uur
Dit moet de eerste soloworp van Wooley zijn die ik een keertje heb opgezet en dat blijkt geen vergissing te zijn geweest. Dit is een hele prettige vrije improvplaat geworden. De line-up wordt geformeerd door Nate Wooley op trompet - Mary Halvorson op elektrische gitaar - Susan Alcorn op pedal steel - Ryan Sawyer op drums.
De interesse werd hier vooral gewekt door de medewerking van de altijd zeer interessante Mary Halvorson die op ''Columbia Icefield'' - zoals gewoonlijk - weer lekker quirky uit de hoek komt met haar a-typische manier van gitaarspelen en fingerpicking. Een andere interessante toevoeging komt door middel van de pedal steel van Alcorn - toch niet altijd het meest typische instrument om in een jazzkwartet in te zetten, maar ik verwelkom de toevoeging ten zeerste. Alcorn is namelijk geen vreemde van Halvorson; ze speelden reeds samen met elkaar in Halvorson's Octet en de twee gaan verder waar ze waren gebleven op het album ''Away With You''. Namelijk met het voeren van vervreemdende duetten tussen elektrische gitaar en pedal steel. Daar begint 'Lionel Trilling' bijvoorbeeld ook mee. Op een gelaagde basis van soundmanipulatie van de trompet door Wooley spelen Halvorson en Alcorn anachronistische motiefjes en interrumperen zij elkaars melodieën natuurlijk zonder echt uit de toon te vallen.
Drummer Ryan Saywer vormt ondertussen eigenlijk slechts fragmentarisch een basis voor de improvisaties van de anderen - hij geeft op genoeg momenten het ritme door, maar is als het ware net zo vaak solist als dat de overige leden van het kwartet dat zijn. Op langdurige momenten is hij stil om Wooley alle ruimte te geven voor de wat meer gevoelige trompetsalvo's ('Seven in the Woods') om vervolgens met verrassende ritmes en roffels uit de hoek te komen. Fijn nieuw kwartet zo in deze wisselwerking.
-- Hier nog een aardige review waarin de bekokstoofde inprovisatietechnieken kort worden aangestipt. Nate Wooley - Columbia Icefield — JazzTrail | NY Jazz Scene | Album Reviews | Jazz Photography
De interesse werd hier vooral gewekt door de medewerking van de altijd zeer interessante Mary Halvorson die op ''Columbia Icefield'' - zoals gewoonlijk - weer lekker quirky uit de hoek komt met haar a-typische manier van gitaarspelen en fingerpicking. Een andere interessante toevoeging komt door middel van de pedal steel van Alcorn - toch niet altijd het meest typische instrument om in een jazzkwartet in te zetten, maar ik verwelkom de toevoeging ten zeerste. Alcorn is namelijk geen vreemde van Halvorson; ze speelden reeds samen met elkaar in Halvorson's Octet en de twee gaan verder waar ze waren gebleven op het album ''Away With You''. Namelijk met het voeren van vervreemdende duetten tussen elektrische gitaar en pedal steel. Daar begint 'Lionel Trilling' bijvoorbeeld ook mee. Op een gelaagde basis van soundmanipulatie van de trompet door Wooley spelen Halvorson en Alcorn anachronistische motiefjes en interrumperen zij elkaars melodieën natuurlijk zonder echt uit de toon te vallen.
Drummer Ryan Saywer vormt ondertussen eigenlijk slechts fragmentarisch een basis voor de improvisaties van de anderen - hij geeft op genoeg momenten het ritme door, maar is als het ware net zo vaak solist als dat de overige leden van het kwartet dat zijn. Op langdurige momenten is hij stil om Wooley alle ruimte te geven voor de wat meer gevoelige trompetsalvo's ('Seven in the Woods') om vervolgens met verrassende ritmes en roffels uit de hoek te komen. Fijn nieuw kwartet zo in deze wisselwerking.
-- Hier nog een aardige review waarin de bekokstoofde inprovisatietechnieken kort worden aangestipt. Nate Wooley - Columbia Icefield — JazzTrail | NY Jazz Scene | Album Reviews | Jazz Photography
* denotes required fields.
* denotes required fields.