Ik ben een redekijk liefhebber van the Ex, inmiddels ook overtuigt van Sonic Youth, maar I.C.P ken ik niet, dat schijnt een nederlandse free-jazz formatie te zijn. Het idee achter deze release is dat een band in 2 dagen een cd opneemt met andere artiesten. Dit geheel in improvisatie.
Het eerste nummer is zeker free-jazz. Hier ben ik duidelijk nog niet aan toe. Het tweede nummer klinkt zeer chaotisch, maar weet me dan toch wel te boeien. Gebrek aan structuur gaat me hier steeds minder in de weg zitten.
Nummer twee gaat moeiteloos over in nummer drie. Het klinkt nogal piep-knar-roffel.
Ik ben er toch nog niet echt aan toe vrees ik.
Het vijfde nummer weet me wel te boeien, maar hier wordt dan ook fijn met drums, percussie en gitaren gerommeld. Hoewel er nog steeds geen herkenbare structuur in komt. Nummer 6 gaat weer over in piep,knar, kraak en gelukkig nog een beetje ritmische percussie. Idem voor nummer 7.
Het laatste nummer begint met een heerlijk groovy ritme van drums en bas. Daarna zetten meer instrumenten in om te eindigen in een geweldige climax. Hier hoor ik de drive van The Ex en de gruizige sound van Sonic Youth terug. Als de hele cd als het laatste nummer had geklonken had ik het waarschijnlijk wel aardig gevonden.
Maar helaas wordt de hele cd overkoepelt door een vorm van free-jazz, bijna zonder beat of andere thema`s. En thema`s en beat(ritme) zijn toch wel dingen die belangrijk zijn voor mijn muzikale beleving.
Ik waardeer de Ex juist vaak door de ritme`s en spittende zang van G.W Sok. Ik waardeer Sonic Youth door zijn aparte feedback gitaarwerk en geniale gekte. Vreemde zanglijnen, structuren en climaxen.
Helaas hoor ik dat niet terug op deze cd.

Misschien dat ik dit later beter ga waarderen, als ik wat meer gewend ben aan de structuurloze uitspattingen van deze vorm van muziek. Maar voor nu is dit niet mijn ding. En daarom is mijn waardering een 2*