Elder Island - The Omnitone Collection (2019)

Zangeresjes op electronische beats. Ik heb er een zwak voor en ook dit project vind ik dan om te smullen.
Het is niet dat de zangeres een uitgesproken stem heeft, maar in combinatie met de kabbelende electronische beats is dit gewoon genieten geblazen. Het doet me dan ook wel erg denken aan Sylvan Esso, maar dan wel op een goeie en leuke manier uitgevoerd.

Er staat eigenlijk geen saai moment op. Het is misschien iets te makkelijk voor mijn persoonlijke eindejaarslijst. Maar wel een plaat met grote replay-value, omdat het nooit stoort.

Dat je als elektronische act afkomstig bent uit de triphophoofdstad Bristol hoeft niet altijd in je voordeel te werken. Sterker nog, probeer je maar eens staande te houden met een eigen geluid. Het trio Elder Island kiest voor een sterke soulvolle benadering. Zangeres Katy Sargent eist terecht vanaf Stranger Exchange alle aandacht op. Met zo’n timbre in bezit hebbende mag dit ook. David Havard en Luke Thornton volgen haar wel. De zeurende mannelijke backing vocals voegen zeker nog genoeg toe, al is de dame in kwestie overduidelijk het visitekaartje. Ze durft zich kwetsbaar op te stellen als ze bij de uithalen het hese randje van haar stem laat horen. Ondanks het dromerige begin van You And I betreft het hier een swingende dancetrack met donker tintje waarbij Moloko eerder als inspiratiebron genoemd kan worden dan de artiesten uit The Wild Bunch stal. De switch naar de soul is gemakkelijk gemaakt met Kape Fear. Met volle overgave laat Katy ons mee dwalen in de lichte stemmige discosound.

Ritmisch wordt er meer de Zuid-Amerikaanse kant opgezocht in het zomerse Wasteland. De beats en bas van Thornton maken dit mogelijk. De zangeres hoeft hier alleen maar in te springen, om weg te zweven op de dromerige klanken. Vocaal wat minder overtuigend, maar dat komt grotendeels vanwege het onderschikkende aandeel. In datzelfde schemergebied vaart het geheimzinnige dreigende Fortunate rond. Langzaam worden de lyrics voorgedragen met hierbij alleen het hoofdzakelijke te vermelden. Strak en overtuigend. Daar heb je heel even weer die mannelijke tweede stem in het als een gedateerde seventies dancevloer opkleurende Don’t Lose. Wat is dat een aangename aanvulling. Niet dat Elder Island hier om vraagt, wat wil je met zo’n geweldige vocalist, maar het geeft wel een smoothy injectie aan het geluid. De diepgang van I Fould You laat haar voor een moment uit de schaduw van the ladies of Soul treden, en een gelijkwaardig publiek aantrekken. De begeleiding zit meer in de dreunende jaren tachtig drums die door de sterke keyboardgolven een prachtig klanktapijt vormen. De meerstemmig gemixte gospeluithalen op het einde worden ingehaald door het voorbij denderende smaakvolle vioolspel. Het eerste hoogtepunt van het toch al geslaagde The Omnitone Collection.

Het speelse tussendoortje Vulture lijkt opgenomen in een gerenommeerde loungebar van een overvol viersterrenhotel met een geschoold jazzpianist die in de weekenden daar bijbeunt. Onverstoorbaar met een prettige voortgang gaat het gepraat op de achtergrond door. Het wonderschone door duisternis gevulde JPP is het tweede hoogtepunt van de plaat. De gejaagdheid van de percussie gaat over in een meer statische droge beat. Prachtig hoe de donkere synthesizers netjes op de achtergrond blijven tot het moment daar is om hun New Wave kreten te openbaren in de track welke perfect zou passen in een Miami Vice aflevering. Ook de saxofoon die het mag afronden roept herinneringen aan dat tijdsbeeld op. Om dan na zo’n krachtsexplosie af te sluiten met Find Greatness in the Small is een flinke stap terug. De vervormde blikkerige mechanische panfluitachtige tonen komen te kunstmatig over, en willen ook niet echt iets toevoegen.

Elder Island - The Omnitone Collection | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com