Mortiis - Ånden Som Gjorde Opprör (1995)

Beste album van MortIIs ooit, met een lekker duistere sfeer.

Ik vind Mortiis altijd een van de mindere op Cold Meat, mede doordat het net allemaal niet duister genoeg is. Blijft heus wel een lekker albummetje dit en voor het grote publiek ook wel de meest toegankelijke artiest op dit label, denk ik.

Heerlijke sfeer op dit album. Fijn om naar te luistere en om bij weg te dromen.

Ånden Som Gjorde Opprör hoort bij de vroege 'dungeon synth' escapades van voormalig Emperor-bassist Mortiis. Tegenwoordig zit hij een in de industrial / gothic hoek maar daarmee kan hij mij niet bepaald boeien. 'Dungeon synth' staat in mijn boekje voor de krukkige synthklanken die het zwartmetaal uit de vroege jaren 90 hun mystieke lading gaven maar die in dit geval zijn ontdaan van de metal. Het gevoel en decor blijft rechtovereind staan, maar de agressie van de gitaren, krijsen en drums blijven achterwege. Vaak worden eenvoudige melodiën opgerekt om daarmee een hypnotiserende uitwerking te beoefenen. Mortiis is één van de pioniers. Van alle dungeon synth artiesten is Mortiis wel de enige waar ik echt warme gevoelens bij krijg. Juist ook omdat hij denk ik in de jaren 90 zo goed begreep waar de kneep zit als het gaat om de zwartmetalen sfeerschepperij. Varg Vikernes maakte ook aardige dingen. Vooral als intermezzo op zijn eerdere Burzum-albums. Maar dingen als Old Sorcery, Depressive Silence, Hole Dweller en Erang halen het hier wat mij betreft niet bij.

Dit album staat vol met minimalistische synthklanken die vooral het gevoel oproepen van besneeuwde bergwanden en woudgronden die zijn gehuld in moeilijk doordringbare mistbanken. Het terrein waar bosgeesten, donkere elfen, weerwolven en ander mythologisch gespuis graag de dienst uitmaken. Vanuit de ruïnes van een mystiek fort rust het oog van een eens machtige tovenaar op het gebied, broedend op een plan om de wereld weer zijn wil op te kunnen leggen.
In die zin gloeit er wel wat hoop en strijdvaardigheid binnen de uitgesponnen klanken die Mortiis uit zijn toetsenapparatuur perst. Daarmee onderscheidt het zich van het meer neerslachtige Født Til Å Herske.

Niettemin is de aanpak hetzelfde. Denk aan repeterende loopjes en langstrekkende sfeerschetsen die aangekleed zijn met eenvoudige en herkenbare melodieën. Het opbeurende karakter wordt gegeven door de wat hogere tempo's en de kunstmatige paukenslagen en vervormd klinkend koperwerk. Ik draai het niet vaak. Mortiis is geen Vangelis maar juist de sfeer die Mortiis hierop schetst, blijft onvergetelijk.

Mooi stukje, en tot mijn schrik had ik hier nog helemaal niet op gestemd. Meteen maar even rechtgezet. Ik ben het helemaal met je eens met wat je schrijft, al ga ik mijn waardering nog wel een stuk hoger (4,5*).


Mij ook niet, hoewel The Smell of Rain nog wel leuk was. Live speelt hij tegenwoordig trouwens wel weer het oude Dungeon Synth-materiaal, en sinds kort staat hij bij Prophecy onder contract voor een aantal platen. Daar ben ik wel benieuwd naar, hopelijk wordt het wat in de stijl van het Era 1-werk.

Qua toffe Dungeon Synth kun je trouwens Old Tower uit Nederland nog proberen als je die nog niet kent. Ik was persoonlijk erg gecharmeerd van het album The Last Eidolon.

Ja, mijn 3,5 is misschien wat laag. Maar dat zit hem vooral in de luisterfrequentie. Op momenten dat ik er zin in heb, kan ik er erg van genieten. Daarna merk ik dat ik er ook wel weer even klaar mee ben.

Dank voor je tip. Nu ik in de 'mood' ben kan ik dat nog even langs laten komen.