Interessante combinatie van elektronica, cool jazz; met een lichte neiging naar bop, en zo nu en dan snerpende exercities richting freejazz. En incluis postmoderne kamermuziek. Zeker het pianospel in bijvoorbeeld Mutant doet sterken denken aan een nocturne, uiteraard tot er een saxofoon disjunctief doorheen komt tetteren. De textuur van deze muziek is bijzonder fascinerend met vele melodieën die gedreven worden door een continuo ritmische sectie (die soms ook gedreven wordt door elektronische beats). Dat klankpalet voelt waarschijnlijk zo origineel door het gebruik van traditionele instrumenten en deze te kruizen met hele gruizige buitensporige elektronicafilters. Misschien zodoende wel oversimplistisch te omschrijven als een toned-down versie van de jazzkant van Spring Heel Jack.