Hanggai - Horse of Colors (2016)

Dit album is weer wat harder dan de voorganger. De producer is de Canadees Bob Ezrine bekend o.a. van Pink Floyd, Kiss en andere grote groepen. Hij wilde graag een plaat van Hanggai produceren. De plaat is opgenomen in China , maar ook in Tenessee.
Hanggai blijft Hanggai, de combinatie van folk uit Mongolië met stevige rock blijft boeiend. Wel lijkt dat het rock gehalte het hier wat wint en verder experimenteert men ook wat met avant-garde.
De plaat is een ode aan het paard, onmisbaar in de Mongoolse steppe. Verder spreekt er een heimwee uit naar deze grasvlakten.
Het wat naieve van de eerste cd is wel weg, het lijkt allemaal wat grimmiger. Ook zit er weer een nummer in wat er niet echt in thuis hoort, wat country achtig. Op de vorige cd was dat een reggae nummer wat redelijk misplaatst was.
Samsara is een prachtig nummer, soms bijna metal achtig, All the mother river een meezinger, waar ik wel moet wennen aan de zang. Haira Haira een nummer van 10 jaar geleden in een nieuw jasje (met zangeres). The Rising Sun een knap stukje werk met prog invloeden en ook weer een stevig eind. Grasland, my Beautiful Home is het country nummer wat van mij niet had gehoeven. The Transistor wordt waarschijnlijk live een favoriet door het whohoho refrein. Bij Little Rabbit komt de zangeres weer aan bod en krijgen we ook weer prachtig keelgezang. The Vast Grassland is een pareltje, hier komt alles op zijn plek. Goede rock vol met melancholie, geweldige zang. Zes en een halve minuut genieten. Bij the Mountains of Homeland komt de oude Hanggai weer om de hoek, een mooi melancholisch folkachtig nummer. The Wind of Heaven vind ik een wat minder nummer. Lord Chinggis Khaan klinken de stemmen weer prachtig. Hier zijn enkel vocalen te horen. Mooi !
Er is weer genoeg te beleven , te ontdekken en te genieten op deze plaat.
Dat kan ook gezegd worden van de prachtige uitvoering van de cd met uitklapbare hoes en een aantal boekjes daarin.
Voor mij mag er iets meer folk in en wat minder rock in , meer authentieke instrumenten en minder elektrisch geweld, maar het blijft een prachtig album. 53 minuten is wel wat aan de lange kant. Maar al met al, Hanggai wordt volwassen.