Hanggai - Homeland (2017)

Vorige week opnieuw de band gezien in Arnhem en opnieuw een feestje. Vanzelfsprekend de laatste cd-s gekocht want die zijn bijna niet anders te krijgen (of heel duur).
Ik weet niet wat voor uitgave ik heb met Homeland, want dat zag er ongelooflijk prachtig uit. Een prachtig doosje met daarin boekwerk en cd. Prachtig uitgegeven enkel alle teksten in het Chinees of Mongools, maar op een aparte pagina staat in het Engels de betekenis. De band heeft ook wat personele wisselingen ondergaan, één van de zangers is vertrokken (speelde ook linkshandig akoestische gitaar) Bij een aantal nummers was dat ook te merken, waarbij de zang door anderen is overgenomen. Maar de kern van de band is gebleven met de leadzanger en de stichter die op een Chinese cello/viool speelt en veel van de zeer lage keelzang voor rekening neemt.
Ook dit album is geproduceerd door Bob Erzin. Bij het optreden werden niet veel nummers van deze cd gespeeld, men ging echt op de veilige toer door het spelen van de bekende nummers van de oudere platen. Nu vond het publiek dat niet erg. Er waren ook nogal wat Chinese studenten die alles hard meezongen en in ieder geval iets begrepen wat de leadzanger allemaal zat te vertellen. In China is de band echt groot.
Maar terug naar het album. Net als bij de vorige plaat , merk je dat het enerzijds soms harder en westerser wordt, maar aan de andere kant gaat men bewust terug naar de traditie. Ook dit keer weer een aantal songs die gezongen worden door gast zangeressen en ook echt Chinees klinken. Aan de andere kant staan weer een aantal prachtige nummers, die echt het unieke van Hanggai laat horen, de prachtige combinatie van Mongoolse keelzang en Mongoolse/Chinese akoestische instrumenten, met heerlijke 'huppel', soms zelfs metal rock. Live onweerstaanbaar, maar net als bij het vorige album duurt het bij mij langer voordat het kwartje valt en bij sommige nummers valt het helemaal niet. Misschien gewenning, misschien dat het nieuwe er wat af is. Duidelijk is te horen dat Hanggai ook zelf wel wat zoekende is. Maar ondanks dat blijf ik Hanggai zo uniek en sympathiek vinden dat dit album 4 sterren krijgt.