menu

Justin Townes Earle - The Saint of Lost Causes (2019)

mijn stem
3,73 (13)
13 stemmen

Verenigde Staten
Rock / Country
Label: New West

  1. The Saint of Lost Causes (4:50)
  2. Ain’t Got No Money (3:05)
  3. Mornings in Memphis (4:31)
  4. Don’t Drink the Water (4:41)
  5. Frightened by the Sound (3:45)
  6. Flint City Shake It (2:58)
  7. Over Alameda (1:37)
  8. Pacific Northwestern Blues (3:36)
  9. Appalachian Nightmare (5:37)
  10. Say Baby (4:30)
  11. Ahi Esta Mi Nina (4:06)
  12. Talking to Myself (2:54)
totale tijdsduur: 46:10
zoeken in:
avatar van Wickerman
geplaatst:
Justin probeert met dit album een ietwat ander geluid op te zoeken, je hoort het al bij de opener. Verrassende combinatie met de meer traditionelere countrynummers.

avatar van Supersid
4,0
geplaatst:
Eén van de betere. Al ben ik toch vooral fan van de uptempo nummers. Alleszins beter dan de voorganger. Goeie titel ook!

avatar van erwinz
4,0
geplaatst:
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Justin Townes Earle - The Saint Of Lost Causes - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Justin Townes Earle - The Saint Of Lost Causes
Justin Townes Earle bouwt inmiddels al meer dan 10 jaar aan een bijzonder fraai oeuvre en levert met The Saint Of Lost Causes een van zijn beste albums tot dusver af

Het is zeker geen voordeel om te worden geboren als zoon of dochter van een beroemde muzikant, met name wanneer je zelf ambities in de muziek hebt. Justin Townes Earle weet er alles van, maar de Amerikaanse muzikant heeft inmiddels een aardig stapeltje prima albums op zijn naam staan. The Saint Of Lost Causes klinkt wat meer ingetogen en wat traditioneler dan we van de jonge Earle gewend zijn, maar het blijkt al snel een geweldig album. De instrumentatie is prachtig, Justin Townes is goed bij stem en de teksten zijn ook dit keer vlijmscherp. Het levert een rootsalbum op dat niet misstaat tussen de beste rootsalbums van het moment.

Justin Townes Earle heeft natuurlijk nog lang niet de status van zijn legendarische vader Steve, maar de jonge Earle telg heeft de afgelopen 11 jaar een imposant oeuvre opgebouwd.

Dat oeuvre kwam er overigens niet vanzelf, want voordat Justin Townes Earle zich kon profileren als muzikant, moest hij eerst afrekeningen met een aantal ernstige drugsverslavingen, die hem bijna fataal werden.

Het onlangs verschenen The Saint Of Lost Causes is alweer het achtste album van Justin Townes Earle en de vorige zeven waren vrijwel zonder uitzondering van hoog niveau. Harlem River Blues is tot dusver mijn favoriete album van de Amerikaanse muzikant, maar dit album uit 2010 krijgt nu serieuze concurrentie van The Saint Of Lost Causes, dat in rootskringen niet voor niets zeer warm is onthaald.

Justin Townes Earle maakte in het verleden een aantal uitstapjes naar omliggende genres, maar op zijn nieuwe album kiest de in Nashville, Tennessee, geboren muzikant onvoorwaardelijk voor de Americana. Het is de Americana die ook zijn vader ooit op de kaart zette en het is Americana met een voorkeur voor de zelfkant van de samenleving. Het is bovendien Americana die niet wars is van kritiek op de Amerikaanse samenleving in het nieuwe millennium.

Justin Townes Earle sleepte er op zijn vorige platen nogal eens flink wat invloeden bij, maar op The Saint Of Lost Causes is hij behoorlijk stijlvast. Op zijn nieuwe album kiest de jonge Earle telg voor een betrekkelijk ingetogen en behoorlijk traditioneel geluid, waarin vooral invloeden uit de country, de rock ‘n roll en de blues doorklinken. Het is ook een mooi open en ruimtelijk geluid, dat beelden van uitgestrekte Amerikaanse landschappen en met name landschappen in het diepe zuiden van de Verenigde Staten op het netvlies tovert.

Justin Townes Earle produceerde zijn nieuwe album grotendeels zelf en heeft gekozen voor een voornamelijk akoestisch geluid, dat vervolgens fraai wordt ingekleurd met pedal steel en elektrische gitaar. De wonderschone pedal steel klanken waaien prachtig breed uit, terwijl de gitaaraccenten juist rauw en direct zijn. Het voorziet het geluid van Justin Townes Earle van veel kracht en het is een geluid dat ook prima past bij de stem van de Amerikaanse muzikant.

Justin Townes Earle klinkt in de ruimtelijke tracks bijna als Chris Isaak, maar wanneer de muziek rauwer en directer wordt, veranderen ook de vocalen en klinkt de muzikant, die Nashville onlangs verruilde voor de Amerikaanse westkust, opeens weer heel anders. Justin Townes klinkt misschien nog niet zo rauw en doorleefd als zijn vader, maar hij vertolkt de songs op The Saint Of Lost Causes met veel gevoel.

Met een rauw, sober en oorspronkelijk geluid als het geluid op The Saint Of Lost Causes moet Justin Townes Earle concurreren met een heel contingent aan gelouterde rootsmuzikanten, maar de inmiddels ook ervaren Earle telg blijft wat mij betreft makkelijk overeind. Het achtste album is niet alleen een van de betere albums van Justin Townes Earle, maar het is bovendien een album dat niet onder doet voor al die andere rootsalbums die de laatste maanden zijn verschenen.

Justin Townes Earle heeft nog altijd last van de legendarische status van zijn vader, maar met The Saint Of Lost Causes laat hij horen dat zijn eigen plekje in de spotlights meer dan verdiend is. Erwin Zijleman

avatar van jurado
4,0
geplaatst:
Van Justin's eerdere releases was ik niet echt onder de indruk maar dit album weet bij mij de juiste snaar te raken.

avatar van Hendrik68
3,5
geplaatst:
Justin Townes Earle kan je natuurlijk niet ongemerkt aan je voorbij laten gaan. Waar je vooral in de beginjaren nog wel het idee zou kunnen hebben dat de carriere van JT niet zo heel lang zou duren, daar heeft hij zich ondertussen gewoon tussen de grootheden in de roots genesteld. Hij gaf zijn eigen invulling aan de country en met de snik in zijn stem wist hij in heel veel nummers de juiste snaar te raken. Dat kwam nog het beste tot zijn recht in het tweeluik Single Mothers/Absent Fathers. Maar in die stijl blijven hangen was geen goed idee natuurlijk. Kids in the streets was al eerste lichte koerswijziging en die zet hij op zijn nieuwe album door. Probleem is dat het, net als bij zijn vader soms, wel een beetje een onsamenghangend geheel wordt. Dan weer bluesy, dan weer rockabilly, dan weer poppy. Dat is prima als al die nummers ook kwalitatief goed zijn. Dat schiet er helaas vooral in het uptempo werk nogal eens bij in. Frightened by the sound, Flint City shake it en Pacific Northwestern Blues zijn een beetje JT Earle onwaardig. Hij redt zich echter door het fantastische Over Alameda tussen dat drietal missers in te proppen. Juist dat nummer is qua stijl weer een stap terug in de tijd. Hiermee rijst direct de vraag: is zoveel verandering dan wel zo'n goed idee? Ahi esta mi nina benadrukt dat gevoel nog eens. Die snik in combinatie met die pedal steel. Ik denk dat JT Earle er verstandig aan doet die stijl nooit voorgoed vaarwel te zeggen.

Gast
geplaatst: vandaag om 18:14 uur

geplaatst: vandaag om 18:14 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.