Hoewel ik dit muzikaal niet echt interessant vind is het ergens ook wel weer een guilty pleasure voor me. De generieke beats en af en toe het tenenkrommende gezang met auto-tune zijn niet echt de hoogtepunten van dit album.
De kracht zit m hierin meer in de catchy hooks en de oprechte topics van Lor Choc pakken me wel. Ook de flow van het album staat me wel aan. Vanaf het midden naar het eind wordt de sfeer steeds grimmiger en verdrietiger. Misschien komt het doordat vandaag Nipsey overleden is, maar het raakt me wel momenteel.