Nomden - Wingman Returns (2019)

Diederik Nomden (The Analogues, Her Majesty, Royal Parks) heeft een prachtig album gemaakt, vol met sixties arrangementen, songs met ijzersterke melodieën en alles goed gezongen en gemusiceerd. Medewerking is er van Bertolf en Jacob de Greeuw (Johan), maar het is een album geworden waar hij zijn eigen stempel op heeft gedrukt. Prachtig!

Nomden heeft voorts het nodige sessiewerk voor Daryll-Ann, Johan en Alamo Racetrack verricht. Vandaar de titel.

Diederik Nomden heeft een puike plaat afgeleverd. Mooie Beatleske melodielijnen. Fijne, kleine liedjes. Geen opsmuk of bombast. En zijn stem is ook hier uitstekend.

4 sterren.

Diederik Nomden is bekend bij een groot deel van de Nederlandse muziekliefhebbers, vanwege zijn lidmaatschap van de bands The Analogues en Her Majesty. Deze respectievelijk Beatles en Crosby, Stills, Nash & Young tributes hebben een groot publiek weten te trekken, door de grote kwaliteit van de interpretaties van de songs van deze grote namen uit de popgeschiedenis. De in Buren Gelderland geboren Nomden, groeide op in de provincie Groningen en trad eind vorige eeuw toe tot de formatie Johan, met wie hij de Nederpop klassieker “PERGOLA” maakte. Daarna trad hij toe tot Daryll-Ann, de band van Jelle Paulusma, met wie Nomden tegenwoordig in Her Majesty zit. De multi-intrumentalist groeide op in de jaren ’80, maar nam vooral de muziek uit de jaren ’60 en ’70 in zich op en dat is te horen in de 10 songs die op zijn eerste echte solo album “WINGMAN RETURNS” staan. De titel slaat ook op het feit dat hij nu zelf in de spotlight staat, en dat is meer dan terecht. Wat een geweldig talent voor het schrijven van compacte, sfeervolle songs heeft Nomden. Natuurlijk komen de sixties en seventies terug in de liedjes, maar dat gebeurt op een natuurlijk wijze met prachtige arrangementen en gebruik passende instrumenten, zoals de banjo en mondharmonica. De stem van Diederik Nomden maakt het geheel af, die klinkt warm. Een paar uptempo songs, een paar rustieke ballads en de rest is midtempo, maar alles op een perfecte manier geplaatst in de tracklist, waardoor je elke keer weer verrast wordt. Dit is één van de beste releases uit de Nederpop van de laatste tijd. Mocht je dit een mooi album vinden, dan raad ik je aan om ook een luistersessie te wagen aan Royal Parks, een album dat onder die naam in 2012 is verschenen en die Nomden maakte in samenwerking met Jacob de Greeuw, de grote man van Johan. Die band is, samen met Bertolf, een referentie voor “WINGMAN RETURNS”, waardoor het maar weer eens bewezen wordt, dat Nederland heel veel muzikaal talent heeft!

De eerste beluistering van Wingman Returns was een taaie sessie. Het album hapt niet lekker weg, de muziek is donker en sober opgezet. Omdat ik een fan van zijn eerste plaat onder de naam Royal Parks ben en zeer van zijn stem geniet, tweemaal in het voorprogramma van The Maureens, heb ik doorgezet, waar ik bij menig ander waarschijnlijk had gedacht, laat maar.

Die gedachte is beloond, want met iedere luisterbeurt ontdekte ik nieuwe pareltjes, prachtige stukken en melodieën. Wingman Returns staat er vol mee. Aanvankelijk was mijn indruk dat Nomden teveel leunde op jaren 70 singer-songwriters, die ik, nog steeds, veel te ingewikkeld vind doen. De herbeluistering leerde hoeveel Paul McCartney terug komt. Met name de Paul van de zwaarder aangezette ballades als 'My Love' en een viool gedreven nummer als 'Eleanor Rigby'. Nomden toont zich schatplichtig, zonder in herhaling te vallen. Dit is overduidelijk zijn muziek, kracht en eigen kwaliteit. Iemand wiens geluid ook een paar keer terug komt, is Tim Christensen. (Ook hij maakte geen nieuwe solo plaat sinds 2012.) 'I Do', met een mellotron erbij, zou zo op 'Superiour' kunnen staan.

Met Wingman Returns laat Diederik Nomden wederom zien op welk hoog niveau hij zijn songs schrijft. Een ware songsmith. Met het verlaten van de de indiepop/rock, de Johan kant, kleurt Nomden zijn muziek nog serieuzer in dan voorheen. Stap daar overheen, want Wingman Returns is een potentiële klassieker in de Nederpop. Een plaat die ik vaak zal draaien, tot dat ik begin oktober weer bovenin de Ziggo Dome zit en van The Analogues' integrale uitvoering van 'Abbey Road' ga genieten, met ongetwijfeld weer een grote rol voor DIederik Nomden.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Jammer van de zang, anders had dit best een leuk album kunnen worden

Oh? Ik vind zijn stem nu juist een sterk wapen in zijn muziek...

Hij staat inmiddels niet meer op Spotify. Vreemd...

Wat een pareltje, dit album. Gelijkmatig van kwaliteit, als de Beatlestijd van Rubber Soul en Beatles for sale. Mooie, ambachtelijke liedjes en mooie orkestraties.