Clinic - Wheeltappers and Shunters (2019)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Clinic - Wheeltappers And Shunters - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Clinic - Wheeltappers And Shunters
Clinic was een tijd weg, maar keert terug in grootse vorm met een album dat alle kanten op schiet maar toch verrassend consistent klinkt

Clinic leek zich een jaar of vijftien geleden te scharen onder de grote Britse bands, maar verdween uiteindelijk toch in de anonimiteit. Na een stilte van zeven jaar keert de band uit Liverpool terug met een geweldig album dat de ondergang van Groot-Brittannië lijkt in te luiden. Wheeltappers And Shunters schiet als een achtbaan door tijd en genres, wat een album oplevert dat zowel donker als zonnig klinkt en dat ondanks de veelheid aan invloeden klinkt als een eenheid. De Britse band smeedt invloeden aan elkaar alsof het niets is en creëert een geluid dat je alleen maar aan de naam Clinic kunt verbinden. Verrassend sterk album.

De Britse band Clinic heb ik een aantal jaren gevolgd. Met name de eerste twee albums van de band uit Liverpool, het in 2000 verschenen Internal Wrangler en het uit 2002 stammende Walking With Thee, vond ik heel erg goed, maar na het in 2006 verschenen en ook nog heel aardige Visitations ben ik de band uit het oog verloren.

De afgelopen week doken met name in de Britse muziekpers zeer positieve verhalen op over het nieuwe album van de band. Wheeltappers And Shunters is verschenen na een stilte van zeven jaar en laat horen dat Clinic nog altijd in staat is om prima albums af te leveren.

Het nieuwe album is een conceptalbum dat losjes is geinspireerd door de tv-serie The Wheeltappers And Shunters Social Club, die in de jaren 70 populair was, maar het zou ook zomaar een aanklacht tegen de Brexit kunnen zijn, al wordt dit nergens specifiek genoemd. De Britse krant The Guardian dook wat dieper in de teksten en omschrijft Wheeltappers And Shunters uiteindelijk als “a magical mystery tour of broken Britain”.

In tekstueel opzicht heeft Clinic een donker album afgeleverd en ook in muzikaal opzicht is Wheeltappers And Shunters een album vol donkere tinten. The Guardian noemt het een magical mystery tour, maar het nieuwe album van Clinic is ook een roller coaster ride door een aantal decennia Britse popmuziek en een veelheid aan invloeden.

Wheeltappers And Shunters put uit de archieven van postpunk, new wave en psychedelica, maar is ook niet vies van Britpop, dub, Krautrock en elektronische popmuziek om maar een paar zijstraten te noemen. Het levert een album op dat klinkt als een exotische cocktail van Pulp, Big Audio Dynamite, Underworld, Bowie, Talking Heads, het vroege Pink Floyd, Kraftwerk en nog veel meer, maar Wheeltappers And Shunters klinkt uiteindelijk vooral als Clinic.

Diepe ritmes, onderkoelde zang en ouderwets klinkende elektronica geven de muziek van Clinic een bijna bezwerende of hypnotiserende uitwerking, maar ondertussen zijn er ook nog allerlei details waar je op moet letten om maar niets te missen van de bijzondere cocktail die de band uit Liverpool serveert. Wheeltappers And Shunters is een aangenaam klinkend album met even zweverige als groovy songs, maar het is ook een donker of zelfs duister album dat schuurt.

De Britse muziekpers reageerde zoals gezegd razend enthousiast en daar valt niets op af te dingen. Wheeltappers And Shunters intrigeert vanaf de eerste noten en sleept je vrijwel onmiddellijk mee in een zoektocht naar het Groot-Brittannië van een aantal decennia geleden.

Clinic was altijd al een meester in het donker laten klinken van zonnige deuntjes en beheerst dit kunstje nog steeds tot in de perfectie. Het voorziet de muziek van de Britse band van een bijzondere lading en het is deze lading die Wheeltappers And Shunters uiteindelijk een flink stuk boven het maaiveld uit tilt.

Ik was Clinic eerlijk gezegd helemaal vergeten, maar met dit nieuwe album is de band terug met een album dat niet onder doet voor de albums die de band een jaar of vijftien nog een grote band leken te maken. Of dat nog gaat gebeuren durf ik niet te voorspellen, maar dat Wheeltappers And Shunters een groots album is, is voor mij zeker en dit ondanks de speelduur van nog geen 27 minuten. Erwin Zijleman

Ik ben met mijn eerste luisterbeurt bezig. Het klinkt vertrouwt, misschien wel te. Op zich een slimme zet na zoveel jaren van stilte. En wat doe je aan die bepalende en best kenmerkende stem en aan het geluid van een melodica, die samen toch het meest bepalende geluid van Clinic zijn.

Een aantal luisterbeurten verder en de nieuwe Clinic is prettig geland. Net als erwinz was ik de band volledig uit het oog verloren. Al vrij snel na 'Walking With Thee' (2002) is mijn inschatting. Ik kan mij verder geen album herinneren. Als ik er een gehoord heb, heeft het totaal geen indruk gemaakt.

Zoals ik al schreef, klinkt Wheeltappers And Shunters direct vertrouwd. Dat heeft natuurlijk alles te maken met de wat vreemde stem van zanger Ade Blackburn en het (regelmatige) gebruik van een melodica als lead instrument. Beide zetten de toon nogal op het geluid van Clinic. Het zorgt voor een vervreemdend element, iets klinisch zelfs. Blackburn kan zingen alsof hij er niets mee te maken heeft, op een steriele manier die emoties uitsluit. Ook de melodica zorgt voor afstand. Tegelijkertijd intrigeert het mij mateloos, want het is zo vreemd en tegelijkertijd goed.

Met 12 liedjes in nog geen 27 minuten heeft Clinic er flink de sokken in. Toch stoort dit geen moment. Dit zijn geen schetsjes, maar uitgewerkte gehelen. Meer hoefde niet, verhaal verteld. Zelfs als in het maar 1.12 minuut durende D.I.S.C.i.P.L.E. de punkkant van Clinic alsnog even uit de kast wordt gehaald. Voor mijn gevoel duurt het liedje veel langer. Opzet geslaagd dus.

Resteert die album titel. Wat zijn dat wheeltappers en shunters? Het antwoord valt te vinden in de wereld van het treinonderhoud. De zen is ver te vinden op dit album.

Dit is een bewerking van een post op WoNoBloG.